بزرگترین سرمایه ورزش ایران
کیهان ورزشی-
در مسابقاتی که در سطح قاره آسیا و طی سه، چهار سال اخیر برگزار شده، نکات قابل تاملی به چشم آمده که بیش از هر کسی مسئولان و مدیران ورزش باید به آنها توجه کرده و برای بهبود اوضاع و اصلاح معایب تلاش کنند. اصولا
عرصه ورزش علاوه بر اینکه میدان رقابت و هیجان و برد و باخت و اشکها ولبخند هاست، فراتر از آن، کلاسی است واقعی برای تجربه اندوزی و آموختن تازههای فنی و همچنین کسب درسهای اخلاقی و گرفتن عبرت ها. هر میدان، چه بزرگ و چه کوچک، از سطوح پایین و آماتور و محلی گرفته تا میادین بزرگ و جهانی و المپیکی و... از چنین ظرفیتی برخوردار است. باید هوشیار و بصیر بود، این درسها را گرفت و مهمتر از آن، به کار بست.
یکی از نکات قابل تامل در مسابقات ورزشی اخیر در قاره کهن، حرکتی است که بسیاری از کشورهای آسیایی برای پیشرفت آغاز کردهاند. این نکتهای است که از بازیهای آسیایی چین ۲۰۲۲ تا مسابقات فوتبال جام ملتهای آسیا و از بازیهای کشورهای اسلامی تا همین مسابقات فوتسال جام ملتهای آسیا - که هفته گذشته به میزبانی اندونزی برگزار شد و با قهرمانی تیم با غیرت و توانمند کشورمان به پایان رسید - به شکل کاملا ملموس به چشم آمده و خیلیها به آن پرداختهاند.
در مسابقات فوتسال علاوه بر درخشش تیمهایی مثل افغانستان - که مدعیانی، چون عربستان را که سخت برای رشد واعتلای فوتبال تلاش میکند و متحمل هزینههای گزاف میشود، جا گذاشت - همه دیدیم که تیم اندونزی که در فوتبال آسیا هیچ وقت حرفی برای گفتن نداشته، با شکست ژاپن که رقیب اصلی ایران در فوتسال آسیا به حساب میآید، به فینال راه پیدا کرد و در دیداری که اکثر دقایق آن با یک گل از تیم ما پیش بود، عاقبت در ضربات پنالتی بازی را به تجربه "شیربچههای ایران" و همچنین جو سنگین و احساسی سالن باخت.
در فوتبال آسیا هم دیدیم که تیم اردن با پیروزی بر کره جنوبی تا فینال پیش رفت و در جام کافا و مقدماتی جام جهانی، تیمهایی مانند ازبکستان از پیشرفت قابل توجه خود حکایت کردند و تیمهایی مثل قرقیزستان و حتی هنگ کنگ نشان دادند که از آنچه از آنها سراغ داشتیم، کاملا فاصله گرفتهاند.
همین یک برداشت - که بسیار ملموس است و ما در این یادداشت مختصر با ذکر چند نمونه نشان دادیم که نمیتوان انکار کرد - زنگ خطر و هشداری جدی برای ورزش ما و مسئولان و دست اندرکاران است و باید به آنها انگیزه لازم برای برنامه ریزی بهتر، تلاش بیشتر و کار مضاعف را بدهد.
خوشبختانه ورزش ما در رشتههایی مثل والیبال به لطف درایت و دلسوزی و هوشیاری مدیران وقت، تحرکی مثبت داشته و از یک تیم معمولی و درجه چندم آسیایی به قدرت نخست قاره و یکی از قدرتهای اول جهان تبدیل شده، اما متاسفانه در بعضی از رشتهها مانند فوتبال به خاطر غرور وغفلت – و البته شرایط کلی و بعضا خارج از حیطه ورزش - جایگاه گذشته خود را به عنوان قدرت اول از دست دادهایم. هر چند هنوز فوتبال ایران جزو برترینهای قاره آسیا به حساب میآید ولی اگر در این باره هوشیاری و دقت لازم را نداشته باشیم، هیچ بعید نیست که موقعیت فعلی به وسیله تیمهای تازه نفس و پرانگیزه از دست برود. این در حالی است که به گواه بسیاری از کارشناسان و اهل فن حتی بازگشت به جایگاه گذشته و احیای فوتبال ایران به عنوان قدرت برتر آسیا هرگز دور از دسترس نیست.
فوتبال ایران نسبت به حریفان دیروز و امروز و مدعیان ریز و درشت خود از حیث داراییهای انسانی و مادی، نه تنها چیزی کم ندارد، بلکه بی اغراق، در خیلی از موارد بالاتر هم هست. سابقه روشن و ثبت موفقیتها وافتخارات پرشمار در بایگانی فوتبال آسیا، داشتن تیمهای بزرگ و باشگاههای شناخته شده و بالاخره برگزاری رقابتهای چند ده هزار نفره باشگاهی - آن هم در روزگاری که خیلی از تیمهای مطرح امروز فوتبال آسیا یا هنوز متولد نشده بودند یا محلی از اعراب نداشتند - و مهمتر از همه، برخورداری از سرمایه عظیم و پشتوانه بی بدیلی به نام جمعیت علاقهمند و طرفداران پرشمار به گستره یک کشور، از جمله داراییهای با ارزش و ثروت سرشار فوتبال ایران است. این داشتهها و سرمایهها هر فرد آگاه و کارشناس واقعی را مجاب میکند که فوتبال ایران با استفاده بهینه از آنها میتواند موقعیت فعلی خود را حفظ کرده و حتی جایگاه از دست رفته اش به عنوان قدرت اول آسیا را احیا کند. بی تردید این کار شدنی است، به شرط اینکه قدر سرمایههای خود را به معنای واقعی و در عمل بدانیم.
به یکی از سرمایههای کم نظیر و در مقایسه با خیلی از رقیبان و مدعیان، بی نظیر فوتبال ایران اشاره کردیم و آن بی تعارف، بهترین سرمایه و قویترین پشتوانه است که" تماشاگر" نام دارد. تماشاگران و ورزشگاههای مملو از جمعیت در ایران همواره مورد تحسین غریبه و خودی و البته موجب حسرت و حتی حسادت و بغض بعضیها قرار گرفته و خار چشم دشمنان عنود و بدخواهان لجوج ایران و ایرانی بوده و بسیاری از بزرگان فوتبال دنیا لب به تحسین گشودهاند که در این باره شاهد فراوان است.
چند هفتهای است که فوتبال باشگاهی ایران از همراهی این سرمایه بزرگ و حضور گرم و پرشور و نشاط تماشاگران بر روی سکوها، به دلایلی که همه میدانیم و عمدتا غیر ورزشی است، محروم است. این موضوع سخت به کیفیت " لیگ" و مسابقات باشگاهی آسیب زده و تیمها و ورزشکاران از این بابت سخت ناراحت و متاسف هستند و نقص بزرگی را احساس و آن را در مصاحبهها مطرح میکنند. از طرف دیگر، شور و اشتیاق تماشاگران و علاقهمندان برای حضور در ورزشگاه هاست که برخی از آنها این موضوع را در تماس با دفتر مجله و همکاران ما در میان میگذارند.
امیدواریم این نقیصه بزرگ هر چه زودتر با درایت و مدیریت مسئولان ورزش و دستگاهها و نهادهای ذیربط از سر راه فوتبال ما کنار برود و تماشاگران بتوانند در کمال آرامش و امنیت به تشویق تیمهای مورد علاقه خود بپردازند و با حضور پرشور وشعورشان گرمی بخش ورزشگاهها باشند و بر کیفیت فوتبال مستعد کشورمان بیفزایند و مانند همیشه خار چشم حسودان و بدخواهان و دشمنان سربلندی و پیروزی ایران و ایرانی باشند.
*سید محمد سعید مدنی