مایکل کاریک؛ انتخابی منطقی برای آینده یونایتد
کیهان ورزشی-
او باید سرمربی دائمی منچستر شود
در عصری که از مربیان فوقستاره خبر چندانی نیست، بهترین گزینه تکیه بر چهرهای باثبات است؛ کسی که به زنجیرهای از بحرانهای بیهوده و شکستهای اسفبار پایان داده است.
اگر مایکل کاریک هدایت منچستریونایتد را در فصل آینده بر عهده داشته باشد، هیچیک از رقبای لیگ برتر یا لیگ قهرمانان اروپا، دچار هراس نخواهند شد.
هیچیک از غولهای دیگر فوتبال اروپا نیز کاریک را در فهرست کوتاه گزینههای خود برای سرمربیگری قرار نمیدهند و حتی هواداران یونایتد نیز تردید دارند که او سرانجام جانشین طبیعی سر الکس فرگوسن باشد.
انتخابی واقعگرایانه برای اکنون و آینده
اما در حالی که هیاتمدیره یونایتد گزینههای خود را بررسی میکند، کاریک انتخابی ایدهآل برای در دست گرفتن کامل امور در این تابستان است؛ به دلیل آنچه باشگاه دقیقا در این لحظه به آن نیاز دارد. این تصمیم در کوتاهمدت منطقی است، در حالی که نگاهی به آینده نیز دارد.
در چهار ماه گذشته، کاریک برای خود و مدیران باشگاه سرمایهای ارزشمند فراهم کرده که معمولا در فوتبال نایاب است: زمان. او حس عادیبودن را بازگردانده است؛ کیفیتی که اغلب دستکم گرفته میشود، حتی در بزرگترین باشگاهها.
پایان بحرانها و بازگشت آرامش
مدیران یونایتد اکنون باید احساس کنند در موقعیتی آرام قرار گرفتهاند؛ جایی که میتوانند هر صبح بدون نگرانی از بحران بعدی بیدار شوند: بدون درگیری مربیان با بازیکنان، بدون تبعید ستارهها، بدون اظهارات نسنجیده در کنفرانسهای خبری و مهمتر از همه، بدون شکستهای مکرر و غیرقابلقبول.
داشتن مربیای که بازی را سادهتر میکند، یک امتیاز بزرگ است. استفاده از بازیکنی مانند برونو فرناندز در پست اصلیاش نمونهای روشن از این سادگی است؛ تغییری تاکتیکی که کاپیتان یونایتد را به یکی از مدعیان بهترین بازیکن سال تبدیل کرده است.
عمر برادا، مدیر اجرایی و جیسون ویلکاکس، مدیر ورزشی، اکنون به شرایطی رسیدهاند که هنگام انتخاب کاریک در ژانویه بهدنبال آن بودند؛ فرصتی برای ارزیابی دوباره، بدون فشار و عجله هیستریک برای تصمیمگیری.
محیطی سالم؛ کلید موفقیت کاریک
بحثها میتوانند درباره اینکه آیا کاریک شایسته این فرصت موقت بوده یا نه یا حتی اینکه آیا بر اساس سوابقش شایسته مربیگری دائم است، ادامه یابند، اما او محیطی ایجاد کرده که در آن بازیکنان از تمرین و روز مسابقه لذت میبرند و رابطهای سالم با مربی و کادر فنی دارند.
چرا باید برای تغییر این وضعیت عجله کرد، فقط به این دلیل که مربی فعلی نامی بزرگ نیست، بهویژه با توجه به وضعیت کنونی بازار مربیان؟
بازاری فقیر از نامهای بزرگ
از زمان اخراج روبن آموریم، تمایل قابل پیشبینیای برای مطرحکردن نام هر مربی برجستهای که جذاب به نظر میرسد، شکل گرفته است. مشکل اینجاست که در دورهای هستیم که مربیان کاریزماتیک و «پرفروش» کمتر شدهاند.
مربیانی که بیشترین اشاره به آنها میشود، مانند لوئیس انریکه در پاریسنژرمن، درگیر رقابت برای قهرمانی در لیگ قهرمانان هستند یا افرادی مانند یولین ناگلزمن و کارلو آنچلوتی، تمرکز خود را بر جام جهانی گذاشتهاند.
چرا آنچلوتی و ناگلزمن گزینه مناسبی نیستند؟
جستوجوی همزمان چلسی و رئال مادرید برای سرمربی جدید نیز این وضعیت را پیچیدهتر کرده است. سه باشگاه بزرگ اروپا در ماههای اخیر به سراغ لیام روزنیور، مایکل کاریک و آلوارو آربلوا رفتهاند؛ و این خود نشاندهنده دشواری یافتن ابرستاره بعدی روی نیمکت است.
اگر ناگهان لوئیس انریکه اعلام کند که رویایش حضور در لیگ برتر است و یونایتد بتواند فورا او را جذب کند، داستان تغییر خواهد کرد. در آن صورت، باید هر کاری برای جذب او انجام داد.
پیشتر نیز اشاره شده بود که اونای امری میتواند گزینهای مناسب باشد ولی نشانهای از تحقق این موضوع وجود ندارد. همچنین نام آندونی ایرائولا نیز بهعنوان گزینهای جذاب مطرح شده است.
تحلیل شرایط یونایتد و انتظارات واقعبینانه
کارلو آنچلوتی هرگز بهنظر گزینه مناسبی برای این مقطع از تاریخ یونایتد نبوده است. نبوغ او در مدیریت تیمهای پرستاره و حفظ ماشین قهرمانی است، نه ساختن تیمی از پایه.
ناگلزمن نیز شاید پس از جام جهانی به فوتبال باشگاهی بازگردد ولی نمیتوان انتظار داشت که در حین چنین تورنمنت بزرگی، بهطور مخفیانه درباره نقلوانتقالات یا برنامههای پیشفصل مذاکره کند.
این یک هشدار جدی است. یونایتد با کنار گذاشتن کاریک، فرصت شروعی منظم در پیشفصل را از دست خواهد داد.
واقعیت تلخ؛ فاصله تا قهرمانی
حتی متعصبترین هواداران یونایتد نیز میدانند که شانس قهرمانی در لیگ برتر یا لیگ قهرمانان فصل آینده، وابسته به انتخاب سرمربی جدید نیست. هیچ مربی بزرگی – چه از گذشته و چه حال – با نگاه به ترکیب فعلی یونایتد، باور نخواهد کرد که این تیم تنها چند قدم تا قهرمانی فاصله دارد.
اشتباهی بزرگ خواهد بود اگر رتبه سوم جدول بهعنوان نشانهای از نزدیکی به قهرمانی تلقی شود یا اینکه یونایتد بهزودی بتواند با تیمهایی مانند بایرن مونیخ و پاریسنژرمن رقابت کند.
پیشرفت تدریجی؛ هدف واقعی فصل آینده
در ارزیابی این فصل باید به این نکته توجه داشت که یونایتد تنها یک بازی در هفته انجام میداد و درگیر رقابتهای اروپایی نبود. کاریک از این مزیت به بهترین شکل استفاده کرد و ضعفهای آموریم را بیش از پیش نمایان ساخت.
فصل آینده، فصل تثبیت خواهد بود، نه جهشی بزرگ. آنچه اهمیت دارد، روند پیشرفت تدریجی است که از ژانویه آغاز شده است.
پاسخی که پیش چشم است
آیا یونایتد واقعا میخواهد دوباره مربیای معرفی کند که از «پروژه بلندمدت» سخن بگوید؟ چنین تصمیمی میتواند باشگاه را به عقب بازگرداند، درست زمانی که همهچیز در حال بهبود است.
یونایتد بارها فریب شهرت مربیانی مانند اریک تنهاخ و آموریم را خورده است. اگر پاسخ پیش روی شماست، آن را نادیده نگیرید.
راهکار پیشنهادی؛ قرارداد کوتاهمدت، نگاه بلندمدت
ارائه قراردادی دو ساله به کاریک به مدیران یونایتد این فرصت را میدهد که در آینده، در صورت ظهور گزینههای بهتر، تصمیمگیری مجدد کنند، بدون هزینههای سنگین.
بهترین سناریو این است که کاریک به پیشرفت تیم ادامه دهد و یونایتد را سریعتر از انتظار به سطحی بالاتر برساند. بدترین حالت نیز این است که تیم را در وضعیتی بسیار بهتر به مربی بعدی تحویل دهد.
آزمون نهایی؛ بازیهای باقیمانده
بازیهای باقیمانده تعیین خواهند کرد که آیا هواداران یونایتد با امید وارد تابستان میشوند یا در حسرت مربی جدید خواهند بود. برای منچستریونایتد، تصمیم اصلی روشن است: ثبات با کاریک یا بازگشت به چرخهای از آزمون و خطا.
*سید محمدطاهر شاهین