دست از سر ورزش بردارید
کیهان ورزشی-
ورزش عمدتا از دو سو مورد هجوم مشکلات قرار گرفته است. از یک طرف، مشکلات ناشی از اخلال عناصر غیر مسئول و زیاده خواه و از طرف دیگر، دخالتهایی که از" بیرون" به جسم و جان ورزش آسیب میزند.
مشکلات و گرفتاریهایی که ناشی از سیستم و ساختار درونی ورزش است، تقریبا بر اهالی ورزش - مخصوصا کسانی که مسائل را از نزدیک و به شکل کارشناسانه دنبال میکنند - معلوم است و حتی منشا و علت این مشکلات هم مشخص است، اما دستهای از مشکلات هم هستند که منشا و علت "بیرونی " دارند و از حوزههای غیر ورزشی به حوزه ورزش تحمیل میشوند. این مشکلات ناشی از اخلال عناصر غیر مسئول و زیاده خواه و منفعت جو یا دخالتها و تحمیلهایی است که از اینجا وآنجا - به ویژه مراکز و کانونهای سیاسی و... - بر مدیران ورزش وارد میشود.
در این باره نمونههای فراوانی وجود دارند که برای جلوگیری از اطاله کلام از ذکر آنها خودداری و به همین اشاره اکتفا میکنیم. ضمن اینکه اهالی ورزش در سطوح و ردههای مختلف - از مدیریتهای کلان گرفته تا تماشاگران عادی و علاقهمندان به ورزش - کم وبیش با این درد و معضل آشنا هستند و نیازی نیست مواردی را به عنوان شاهد بحث بیاوریم.
جالب است که بعضی از این حوزههای غیر ورزشی قرار بوده وهست که به کمک ورزش بیایند و در حل مسائل و مبارزه با فساد و دلالی و دیگر معضلات، " یار" ورزش باشند ولی با گذشت زمان، در فضای موجود، دچار استحاله و عملا" بار" ورزش شده و تقریبا کارکرد اصلی شان را از دست دادهاند و به" ضد کارکرد" خود تبدیل شدهاند و در لاینحل ماندن مسائل و تداوم فعالیت عناصر و جریانات مخل ورزش نقش موثری بازی میکنند!
بنابراین همانطور که بارها گفتهایم ورزش ایران برای بهتر و قویتر شدن، هیچ کمبود اساسی و مشکل حاد ذاتی - چه از حیث مادی و امکاناتی و چه از نظر انسانی و غیر مادی - ندارد.
گرفتاری ورزش بی تعارف و خیلی ساده و صریح این است که با آن خوب رفتار و معامله نمیشود و به جای اینکه تلاش کنند نعمتهای خدادادی آن به کار پیشرفت و افتخارآفرینی بیاید، خیلی وقتها نعمتها با همین رفتارهای غلط و سوء مدیریتها به نقمت تبدیل میشود.
بدیهی است برای اینکه ورزش در مسیر پیشرفت از شتاب لازم و سرعت منطقی برخوردار باشد باید بر مشکلات و گیر وگرفتهای داخل حوزه ورزش و همچنین دخالتها و مانع تراشیها و تحمیلهایی که از خارج صورت میگیرد، حتی الامکان غلبه کرد و انجام این مهم بیش از هرکسی برعهده افرادی است که صاحب مناصب مدیریتی هستند و به اصطلاح سکان هدایت ورزش را در جهت اصلاح و پیشرفت و قوی شدن در دست دارند، اما این کار از سوی مدیریت کلان ورزش یا اصلا صورت نمیگیرد یا خیلی کمرنگ و خفیف انجام میشود.
راست است که مدیریت ورزش در برابر مشکلات و آفات و مشکل سازان داخلی برخورد لازم را ندارد. بسیاری از جریانات مخل ورزش و عناصر منفعت جو برای تامین منافع خویش تقریبا از هیچ اقدامی - ولو به ضرر ورزش - ابایی ندارند. یادمان هست دو سال پیش همین موقعها در آستانه شروع کار دولت، وزیر محترم ورزش در کنار وعدههای خود به موضوع" فساد در ورزش" نیز به عنوان یکی از معضلاتی که حتما باید با آن مبارزه شود، پرداخت ولی در یک سنجش دقیق و قضاوت منصفاته درباره عملکرد دوساله مدیریت فعلی این نتیجه ناخوشایند حاصل میشود که در این مورد عملا هیج اقدام ملموس و موثری صورت نگرفته و در واقع علی رغم تغییر مدیریتی شاهد هیچ تحولی نبودهایم و در ورزش کماکان بر پاشنه قبلی میچرخد.
اگر حرف ما با واقعیات منطبق نیست، مسئولان محترم ورزش باید خاطرشان جمع باشد که این تشخیص ماست و خوب است که پاسخگو باشند و به طور مستند نشان دهند که قضاوت ما - و هر کسی که این چنین میاندیشد - غلط است و ما نیز این توضیحات و جوابیه را تمام و کمال در مجله منعکس خواهیم کرد.
باری، وقتی مسئولان ورزش و مدیران ارشد جرات برخورد بایسته با مانع تراشان درونی را ندارند و به خودشان زحمت درگیر شدن با معضلات را نمیدهند، خیلی باید خوش خیال و از مرحله پرت باشیم که انتظار برخورد با مشکلات و موانعی را داشته باشیم که ریشه بیرونی دارند و منشا آنها عوامل سیاسی و اقتصادی و مقامات صاحب نفوذ وغیر مسئول هستند.
"هوای همه را داشتن" و " به فکر آینده سیاسی و منافع اقتصادی بودن" منش و دیدگاهی نیست که مبارزه با مفاسد و موانع ورزش را در پی داشته باشد. مدیران باید به روزمرگی و" همین که هست" پایان دهند و با قدرت به مقابله با مشکلات و مشکل سازان بروند و مثل همه اهالی و استخوان خرد کردههای ورزش بر سر آنها فریاد بزنند که " دست از سر ورزش بردارید. "
عافیت طلبی و مصلحت اندیشی و هوای دوستان و همشهریان و قوم وخویشها را داشتن و دهن کجی به اصل عقلانی و قرآنی شایسته سالاری و چشم بستن بر خلافکاریها و مفاسد و خلاصه اینکه کاری کنیم که نه سیخ بسوزد و نه کباب، چیزی نیست که جامعه از مدیریت و سکانداران ورزش انتظار دارد، اما متاسفانه این رویه در دستور کار خیلی از مدیریتهای ورزش ما قرار گرفته است!
*سید محمدسعید مدنی