کمبود " تعهد" و " انگیزه" در ساختار مدیریتی ورزش
کیهان ورزشی-
برای پیشرفت ورزش و حرکت در مسیر تحقق شعار اصولی و آرمانی" ایران قوی، ورزش قوی" باید مردان مرد و کسانی که به این شعار - و اصولا پیشرفت ورزش ایران اسلامی -" اعتقاد" قلبی و" انگیزه" قوی دارند به میدان بیایند و عهده دار امور شوند.
با آدمهای بی اعتقاد و هرهری مسلک و نان به نرخ روز خور نمیشود راه به جایی برد و کارهای اساسی و ملی و بزرگ انجام داد. برهمین سیاق نمیتوان کاروبار ورزش را جلو برد و شعار ملی و دشمن شکن، " ایران قوی، ورزش قوی" را متحقق ساخت. این یک امر بدیهی و کاملا اثبات شده و قابل فهم است که ما بارها به سهم خود درباره آن نوشتهایم.
متاسفانه در ورزش ما این اصل بدیهی و موضوع کاملا روشن بعضی وقتها در خیلی جاها رعایت نمیشود و عناصر هرهری و کم اعتقاد در برخی از مناصب مهم و جایگاههای حساس حضور دارند. به گمان ما این وضعیت بیش از آنکه تقصیر افراد مزبور باشد، تقصیر مسئولان ارشد و مدیران رسمی است که اصرار به منصوب کردن این گونه اشخاص در پستهای کلیدی دارند!
این گرفتاری تقریبا قدیمی است و البته یکی از اصلیترین دلایلی محسوب میشود که باعث کاهش سرعت ورزش ایران در مسیر پیشرفت شده است.
این اغراق نیست و کاملا قابل اثبات است که خوشبختانه و در یک سنجش دقیق و ارزیابی منصفانه ورزش ایران در مجموع در مسیر حرکت رو به جلو قرار دارد و این جهش مثبت را در بسیاری از رشتههای ورزشی که سالها پیش از وضعیت خوبی برخوردار نبودند و در سطح قارهای - و حتی منطقهای - در قیاس با حریفان محلی از اعراب نداشتند، میتوان دید.
شاید بهترین مثال در این باره والیبال باشد. امروز والیبال ایران در میان بهترینهای جهان قرار گرفته و قاره بزرگ را به تسخیر خود درآورده است. این در حالی است که کسانی که وضعیت و اتفاقات ورزش ایران را پیگیری میکنند خوب به یاد دارند که والیبال ما تا همین سه دهه پیش در سطح رقابتهای منطقهای از پس حریفانی مانند هند و پاکستان هم بر نمیآمد.
در این باره البته میشود مثالهای دیگری هم زد، اما والیبال بهترین شاهد و محکمترین نمونهای است که میگوید " مدیریت" یکی از موثرترین عواملی است که اگر از همه نظر - به ویژه " تعهد" و" انگیزه" - روبراه باشد، در رشد و پیشرفت یک سیستم (اینجا ورزش) میتواند نقش ایفا کند. بدیهی است که موفقیت و جهش قارهای و جهانی معلول تغییر" ژنتیکی" یا" نژادی"! ورزشکاران این رشته نبوده است. جوانهای قدیم والیبال، از جمله مرحوم حسن کرد (که اخیرا به رحمت خدا پیوست)، هوشنگ ملک لو، خسرو نیاکیان، مصطفی ذوقی، شمشیری، کارگرپیشه، عزیز پرتوی، پورکاشیان، مهدی صابرپور و... (که ان شاءا... همیشه سلامت باشند) از حیث فیزیکی و فنی هیچ کمبود فاحشی نسبت به نسل سالهای اخیر والیبال نداشتند؛ بنابراین دلیل پیشرفت چشمگیر والیبال را باید در تحول مدیریتی پیدا کرد که از اواخر دهه ۶۰ شمسی و با مدیریت مرحوم یزدانی خرم به وجود آمد. او اگرچه در والیبال سابقه و اسم و رسمی نداشت، اما از تعهد و انگیزه مدیریتی برخوردار بود و با ایمان و توکل، والیبال کشورمان را پله پله در مسیر پیشرفت قرار داد و از داشتههای انسانی و مادی آن بهترین استفاده را برد تا آنجا که والیبال ایران به یک " قدرت جهانی" تبدیل شد.
خوشبختانه مدیریتهای بعدی نیز تا امروز کم وبیش به همان مسیر اصولی و روشهای مفید و کارآمد ادامه دادهاند و لذا والیبال ایران توانسته جایگاه خود را در جمع" بهترینهای جهان" حفظ کند.
این واقعیات تلخ و شیرین و این نمونههای غیر قابل انکار به صراحت نشان میدهد که برای ارتقاء سطح کیفی و فنی ورزش چه باید کرد و کدامین روشها را به کار برد و به خوبی نقش عنصر" مدیریت ِمتعهد و با انگیزه" را ثابت میکند.
راست است - و البته گفتن این سخن راست، سخت است - که امروز ورزش ما از فقدان این عنصر کارساز در خیلی از بخشها رنج میبرد و چنانکه میدانیم در بعضی از فدراسیونها که متصدی رشتههای پرطرفدار و جذابی، چون فوتبال هستند، کسانی در پستهای مدیریتی و مشاورتی! از سوی مدیران ارشد به کار گرفته شدهاند که در روز روشن و جلوی دوربین رسانهها و چشمان همگان زحمت بلند شدن به نشانه احترام به سرود ملی را به خود نمیدهند! راستی چنین عناصری میتوانند - و اصلا میخواهند - چه نقش مثبتی در مدیریت فوتبال ایران اسلامی بازی کنند یا اینکه مثلا چه مشاورت دلسوزانهای به مدیران فوتبال در جهت تحقق شعارهای انقلابی بدهند؟! اینها آدمهایی هستند که علنا نشان دادهاند اعتقادی به آرمانهای مردمی و شعارهای انقلابی و حتی سرود ملی کشورمان ندارند.
تکلیف این آقایان معلوم است، اما سوال این است که آقای مدیر! شما که ادعاهای اعتقادی دارید و شعارهای ملی میدهید و در سایه پناه گرفتن پشت این شعارها و ادعاها به پست و منصب رسیدهاید، آری، شما چه اصراری در به کار گرفتن عناصر بی اعتقاد و بی هویت در پستهای مدیریتی و مشاورتی دارید؟!
تا آنجا که در خبرها خواندیم علی رغم تعلیق یکی از این عناصر از پست مدیریتی و مشورتی؟! فدراسیون فوتبال بعد از بی احترامی به پرچم ملی (که تا ابد از ذهن و حافظه اهالی ورزش پاک نمیشود)، باز هم این فرد در فدراسیون رفت و آمد میکند و مشغول خدمت است!
حرف آخر اینکه چنین مدیرانی با چنان تفکرات مذبذب مابانه وغیرخالصانه هرگز نمیتوانند – و شاید اصلا نمیخواهند - در حرکت رو به بهتر و قویتر شدن ورزش نقش بایستهای ایفا کنند، چنانکه تاکنون نکردهاند و با مدیریت! خود فقط مانع از سامان یافتن و حل معضلات رشتههای پرطرفداری، چون فوتبال و در نهایت، ورزش شدهاند...
*سید محمدسعید مدنی