ایرانِ قوی، ورزشِ قوی

      
۳۰/آبان/۱۴۰۵
|
۱۳:۱۸
|
کد خبر: ۹۵۸۷۶
۱۲:۳۲
۱۴۰۵/۰۸/۳۰

بازگشت به عقب ممنوع!

بازگشت به عقب ممنوع!

کیهان ورزشی- 

 

سرانجام "جبر و اختیار" در تورنمنت بصره دست به دست هم داد تا ما شاهد تغییرات گسترده در ترکیب تیم ملی فوتبال کشورمان در دیدار با تیم ملی فوتبال فلسطین باشیم. دیداری که امیر قلعه نویی برای اولین بار به پنج بازیکن فرصت داد تا نخستین تجربه بازی ملی خود را در این دیدار کسب کنند. محمد خلیفه دروازه بان بیست و دو ساله آلومینیوم اراک، حبیب فر عباسی دروازه بان بیست و نه ساله استقلال، جعفر سلمانی مدافع چپ بیست و نه ساله الطلبه عراق، اسماعیل قلی زاده هافبک بیست ساله استقلال و افشین صادقی وینگر بیست و یک ساله نساجی مازندران، بازیکنان جدید تیم ملی بودند که موفق شدند در اولین تجربه ملی خود سربلند از میدان خارج شوند. با نگاهی به عملکرد سه سال و هفت ماهه امیر قلعه نویی در تیم ملی، از تاریخ سوم فروردین ماه سال ۱۴۰۲ (بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال روسیه) تا تاریخ ۲۳ آبان ماه سال ۱۴۰۵ (بازی تدارکاتی با تیم ملی فلسطین) سرمربی ما جمعا سی و هفت بازیکن را برای اولین بار در ترکیب تیم ملی به خدمت گرفته است. در این مدت این بازیکنان به ترتیب در مسابقات مختلف در ترکیب تیم ملی به میدان رفتند: "میلاد زکی پور، شهریار مغانلو، رضا اسدی، آرمین سهرابیان، محمد کریمی، سعید مهری، حسین پورحمیدی، علیرضا علیزاده، شهاب زاهدی، محمد دانشگر، حسین مرادمند، سامان فلاح، آریا یوسفی، محمد امین حزباوی، محمد رضا آزادی، محمد قربانی، جواد آقایی پور، علی نعمتی، محمد جواد حسین نژاد، محمد مهدی محبی، امیر محمد رزاقی نیا، محمد خدابنده لو، مهران احمدی، مهدی تیکدری نژاد، مجید علیاری، علیرضا کوشکی، حسین ابرقویی، کسری طاهری، امیر حسین محمودی، هادی حبیبی نژاد، مهدی لیموچی و دنیس درگاهی. " در این لیست سی و دو نفره پس از آخرین دیدار ما در مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل تیم ملی فوتبال مصر در تاریخ شش تیر ماه سال جاری، تنها دو بازیکن به نام‌های مهدی لیموچی و دنیس درگاهی در بازی تدارکاتی مقابل تیم ملی ازبکستان برای تیم ملی فوتبال ایران بازی کردند! " مهدی لیموچی هفده دقیقه و دنیس درگاهی چهل و پنج دقیقه! " بعد از آن در دومین بازی تدارکاتی با روسیه فقط "دنیس درگاهی" یک نیمه موفق به همراهی تیم ملی شد. این رویکرد در دو بازی تدارکاتی بعد از جام جهانی اخیر نشان از این واقعیت داشت که چنانچه مسابقات جام ملت‌های آسیا یک سال به تعویق نمی‌افتاد. بعید بود در تورنمنت بصره تغییرات خاصی در نحوه به خدمت گرفتن بازیکنان جوان در تیم ملی به وجود آید. البته مشکل تیم ملی در خصوص "فرآیند تغییر نسل و جوانگرایی" همانطور که در مقدمه به اسامی بازیکنان دعوت شده به تیم ملی از فروردین ماه سال ۱۴۰۲ اشاره شد، عدم تنوع در دعوت بازیکنان به تیم ملی نبود. بلکه مشکل تیم ملی در تغییر نسل و جوانگرایی، به عدم تثبیت وضعیت و تداوم حضور بازیکنان جوان در ترکیب تیم ملی فوتبال ایران باز می‌گشت. به عنوان مثال، سامان فلاح در سن ۲۲ سالگی برای اولین بار در بازی با بورکینافاسو در ترکیب تیم ملی قرار گرفت، محمد امین حزباوی در سن ۲۱ سالگی برای اولین بار در بازی با ترکمنستان در ترکیب تیم ملی حاضر شد و محمد جواد حسین نژاد نیز حدودا در سن ۲۰ سالگی در بازی با تیم ملی قطر پیراهن ملی را پوشید. اما این سه بازیکن جوان طی سه سال گذشته چند بار در ترکیب تیم ملی به عنوان یار اصلی و جانشین بازی کردند؟ اجازه دهید نگاهی به آمار موجود بیندازیم: "سامان فلاح از دی ماه سال ۱۴۰۲ تا پیش از بازی با فلسطین شش بازی ملی انجام داده بود، از این تعداد دو بازی در سال ۱۴۰۲ جمعا ۹۰ دقیقه بازی، دو بازی در سال ۱۴۰۳ جمعا ۲۱ دقیقه بازی! و دو بازی در سال ۱۴۰۵ جمعا ۹۰ دقیقه بازی. در این میان آمار محمد جواد حسین نژاد که پیش از سامان فلاح و محمد امین حزباوی در تیم ملی بازی کرده، به مراتب کمتر دو بازیکن دیگر است. پنج بازی ملی پیش از بازی با فلسطین، از این تعداد دو بازی در سال ۱۴۰۲ جمعا پنج دقیقه بازی، یک بازی در سال ۱۴۰۳ با یک دقیقه بازی! دو بازی در سال ۱۴۰۴ جمعا چهل و سه دقیقه بازی. در عوض آمار محمد امین حزباوی که دیرتر از فلاح و حسین نژاد بازی در تیم ملی را تجربه کرده، اندکی بهتر است، اما نه آن قدر که یک بازیکن جوان طی سه سال سابقه حضور در تیم ملی بتواند تجربه کسب کند. وی هفت بازی ملی پیش از بازی با فلسطین داشته که از این تعداد سه بازی در سال ۱۴۰۳ و چهار بازی در سال ۱۴۰۴ برگزار شده است. " نتیجه آن که: هیچ یک از این سه بازیکن نتوانستند در دو تورنمنت مهم و بزرگ مسابقات جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ و جام جهانی ۲۰۲۶ حتی یک دقیقه برای تیم ملی بازی کنند! این رویکرد تفاوت مهمی با مقوله جوانگرایی در دوره‌هایی دارد که بازیکنان جوان و با استعداد اندکی پس از دعوت به تیم ملی ظرف یک سال از موقعیت قابل توجهی در تیم ملی برخوردار شدند. البته که ما اینجا قصد زیر سوال بردن و انتقاد از کادر فنی تیم ملی را نداریم، چون در این خصوص در زمان خود و به موقع راجع به فرآیند جوانگرایی بار‌ها مطلب نوشته و حتی تاکید کرده بودیم که خوب است در جام جهانی ۲۰۲۶ از بازی دادن به بازیکنان جوان نترسیم. بلکه هدف از نگارش این مطلب تنها اعلام نگرانی نسبت به شرایط تیم ملی بعد از تورنمنت بصره است! نگرانی از این که:"صرف نظر از هر نتیجه‌ای، کادر فنی تیم ملی بازگشت به عقب نشان دهد! " و بعد از این تورنمنت بازیکنانی همچون:حسین نژاد، حزباوی، فلاح، قلی زاده، رزاقی نیا، گودرزی و برخی از بازیکنان جوان جا مانده از تیم ملی، مجددا زیر سایه بازیکنان مسن و با تجربه‌ای قرار گیرند که در مورد آینده آنها در تیم ملی فعلا سکوت شده است!

درون را بنگریم و حال را

با این که "عده‌ای علی رغم چهار سال پائین آمدن معدل سنی تیم ملی در بازی با فلسطین و ارائه فوتبالی به مراتب پویاتر و جان دارتر از سه سال گذشته، هنوز به تیم ملی انتقاد کرده و با نگاهی تحقیرآمیز به حریفی همچون فلسطین که گفته شده برخی از بازیکنان اصلی خود را در این دیدار به خدمت نداشته و پس از ده نفره شدن در نیمه دوم دروازه خود را به روی بازیکنان ما گشوده دیده، می‌نگرند. " حرف ما این است که: نباید مسائل مختلف مربوط به تیم ملی را با هم قاطی کرد و از آن نتیجه دلخواه گرفت! آری فلسطین را نمی‌توان و نباید با تیم ملی برزیل، حریف تدارکاتی ژاپن مقایسه کرد و نمی‌توان پیروزی ما مقابل فلسطین را در یک کفه ترازو گذاشت و پیروزی ژاپن مقابل برزیل را در کفه دیگری، به همان دلیلی که هیچ یک از کار‌ها و شرایط فوتبال ما با فوتبال ژاپن قابل قیاس نیست. ما اینجا فقط باید به تفاوت‌های تیم ملی فعلی با تیمی که در دو دیدار گذشته مقابل ازبکستان و روسیه قرار گرفت و یکی از ضعیف‌ترین و بدترین بازی‌های چند ساله گذشته را نمایش داد، بپردازیم و ببینیم که در شرایط فعلی چه کردیم و تا جام ملت‌های آسیا چه باید بکنیم؟ به قول معروف:" ما برون را ننگریم و قال را، ما درون را بنگریم و حال را " با جوانتر شدن تیم ملی، ما بعد از مدت‌ها شاهد بازی انگیزشی در نزد بازیکنان مان شدیم. این انگیزه به حدی بود که حتی روی نحوه بازی بازیکن با تجربه‌ای، چون سعید عزت الهی هم اثر گذاشته بود تا او به مراتب پویاتر و موثرتر از قبل بازی کند. به اعتقاد نگارنده این سطور، بازی تیم ملی در نیمه اول به لحاظ کیفیت، حتی بهتر از نیمه دوم بود. علی رغم آن که ما در نیمه اول موفق به گشودن دروازه تیم فلسطین نشدیم، اما در نیمه دوم دو گل به ثمر رساندیم! این تفاوت را در سرعت بیشتر در انتقال مثبت توپ به فاز تهاجمی، قدرت پرس افزون‌تر تیم ملی در منطقه یک سوم دفاعی حریف و تنوع در نحوه حملات، با ارائه نمایش تک ضرب و رو به جلو و بازی ترکیبی به ویژه در جناح چپ، با همکاری عالی محمد جواد حسین نژاد و جعفر سلمانی دیدیم. تیم ملی در نیمه اول دیدار با فلسطین برای اولین بار از یک هافبک تکنیکی، پا به توپ و طراح به نام "حسین نژاد" بهره‌مند بود که  با پاس‌های رو به جلوی دقیق، عمق دفاع حریف را هدف گرفته و چهل و پنج دقیقه پا به توپ همچون "پیکان" به قلب خط دفاعی رقیب نفوذ می‌کرد، از آنها خطا می‌گرفت و رقیب را سردرگم کرده و مانع از خودیابی و فرصت بازیسازی آنها می‌شد. بر پایه این استدلال اگر" آریا یوسفی" همچون صالح حردانی در "نیمه دوم" قدر پاس طلایی دفاع چپ تیم ملی را می‌دانست و در زدن ضربه آخر دقت می‌کرد یا اگر سردار آزمون به جای دنیس درگاهی در نیمه اول با همان ترکیب به بازی گرفته می‌شد، با احتساب فرصت‌های از دست رفته از جمله ضربه سر قربانی که به دیرک عمودی دروازه فلسطین برخورد کرد، ما در نیمه اول هم می‌توانستیم با نتیجه مشابه نیمه دوم به رختکن برویم، با این تفاوت که فلسطین در نیمه دوم خیلی زود ده نفره شد و کار برای گلزنی یاران سردار آزمون به مراتب راحت‌تر گردید. در نیمه دوم هر چند هافبک تکنیکی و خوش استیلی به نام محمد مهدی محبی به جای حسین نژاد به بازی آمد، اما او درنیمه دوم و در پست هافبک نفوذی نتوانست جای حسین نژاد را به خوبی پر کند و بدین ترتیب بخشی از قابلیت حمل توپ و تغذیه خط حمله از دست رفت. با ده نفره شدن فلسطین و در ادامه با آمدن بازیکنان تازه نفس، جوان و توانمندی، چون اسماعیل قلی زاده، امید نور افکن و افشین صادقی قابل پیش بینی بود که شکست فلسطین دور از انتظار نیست و این محقق شد. جدا از کسب نتیجه دو تغییر مهم تیم ملی در این بازی به چشم آمد:۱) تغییرات وسیع در ترکیب تیم. ۲) پرهیز از ارسال پاس‌های عرضی، بازی تاخیری و پاس‌های مداوم رو به عقب که بازی تیم ملی را قبل از تورنمنت بصره کسالت بار کرده بود.

 

*مازیار مهرانی

برچسب ها:
ارسال نظر
captcha