ایرانِ قوی، ورزشِ قوی

      
۳۰/آبان/۱۴۰۵
|
۱۳:۱۸
|
کد خبر: ۹۵۸۷۸
۱۲:۴۲
۱۴۰۵/۰۸/۳۰
زنگ خطر به صدا درآمد

پایان " ماه عسل " آلونسو در لندن

پایان " ماه عسل " آلونسو در لندن

کیهان ورزشی- 

 

با گذشت چندین هفته از مسابقات فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶، بازی‌های ملی ماه نوامبر زمان مناسبی برای توقفی کوتاه و زیر ذره‌بین بردن عملکرد ژابی آلونسو در چلسی به عنوان سرمربی است. اگر بخواهیم به شکلی مختصر بگوییم، بعد از استقبال زیاد از این مربی در تابستان، او هنوز نتوانسته توانایی‌هایش را ثابت کند.

بعد از شروعی خوب در مسابقات فصل با چندین پیروزی، آبی‌ها بین نتایج خوب و بد در نوسان بوده‌اند. این نوسان تا آخرین بازی آنها قبل از تعطیلات ملی هم ادامه داشت و تیم آلونسو مقابل ساندرلند قعر جدولی قرار گرفت و در کمال ناباوری با یک گل شکست خورد. این اتفاق نگرانی‌های زیادی را ایجاد کرده و مشخص است که ماه عسل آلونسو دیگر کاملا به پایان رسیده است.

 زنگ خطر

اگر بخواهیم صادق باشیم، اگر دیدار مقابل ساندرلند را تماشا می‌کردید، نمی‌توانستید تشخیص دهید کدام تیم در منطقه سقوط قرار دارد، چرا که ساندرلند کاملا مقابل حریفش برتری داشت و با شایستگی تمام به پیروزی رسید. هواداران چلسی می‌توانند به برخی از تصمیمات داوری، از جمله پنالتی که منجر به برد حریف شد، معترض باشند، اما چلسی حرکت خاصی نکرد که برای برتری در چنین مسابقه‌ای کافی باشد.

تیم آلونسو مقابل تیمی که روز‌های بدی را سپری می‌کرد و در حالی که یک هفته زمان برای آماده‌سازی داشت، ناتوان به نظر می‌رسید. اگر چه آبی‌ها مالک میدان بودند ولی نتوانستند خلاق ظاهر شوند و پالمر و راجرز هم نتوانستند در یک سوم پایانی مثل همیشه ظاهر شوند. از نظر دفاعی هم تیم آلونسو یک افتضاح مطلق بود و لوی کول‌ویل و وسلی فوفانا کاملا مغلوب برایان بروبی شدند.

بعد از بازی، آلونسو ترجیح داد انگشت اتهام را به سمت بازیکنانش بگیرد و گفت: «اشتباه خودمان بود. سعی کردم راه‌حلی پیدا کنم. اندکی هنگام مالکیت توپ سرعت مان کم بود و مقابل تیمی که خیلی عقب بازی می‌کرد، خیلی صبور بودیم. به اندازه کافی موقعیت خلق نکردیم و خلاقیت کافی برای خلق موقعیت نداشتیم.»

حرف‌های آلونسو درست است، اما اگر چه شکست مقابل تاتنهام باعث بهت همه شد، به نظر می‌رسد این شکست زنگ‌های خطر را به صدا درآورده است.

ترکیب عجیب

عدم تمایل آلونسو به انتقاد از داوری تعجب برخی از هواداران را به دنبال داشت ولی نکته عجیب‌تر ترکیبی بود که این مربی به میدان فرستاد. آلونسو که مقابل یک تیم قعر جدولی بازی داشت به شکل عجیبی تصمیم گرفت با سه هافبک دفاعی پشت خط حمله‌ای بدون مهاجم تخصصی به میدان برود و استوائو که در برابر منچستریونایتد عملکرد خوبی داشت را روی نیمکت بنشاند.

چنین تصمیماتی به طرز قابل توجهی روی عدم خلاقیت تیم نقش داشت، چرا که جوردن هندرسون، موزز کایسدو و رومئو لاویدا نتوانستند توپ را به پالمر و راجرز برسانند و پدرو نتو نیز به عنوان شماره ۹ کاذب تنها بود و اصلا توانایی ایجاد مشکل برای خط دفاع ساندرلند را نداشت تا چلسی نقطه اتکایی در خط حمله نداشته باشد.

حذف استوائو از ترکیب یکی از تصمیمات دوران آلونسو در چلسی بوده و این بازیکن در زمین تیم‌هایی که از نظر فیزیکی قوی هستند، نیمکت‌نشین می‌شود و این باعث ناراحتی هواداران است، اما این مسابقه جایی بود که حضور چنین بازیکنی واقعا نیاز بود و راجرز و پالمر می‌توانستند در نبود ژوائو پدرو به عنوان بازیکن شماره ۱۰ بازی کنند. همچینین شروع بازی بدون یک بازیکن شماره ۹ تخصصی هم تصمیم عجیبی بود، چرا که هم دنی ولبک و هم امانوئل امگا روی نیمکت حضور داشتند.

مصدومیت‌ها نیز دست آلونسو را بیشتر بسته است. امی مارتینز، جارل هاتو، جیمی گیتنز، ریس جیمز، مکسنس لاکروی و پدرو همگی مصدوم هستند و مصدومیت جاش آچمپونگ هم آلونسو را مجبور کرد تا از آرایش محبوبش یعنی ۱-۲-۴-۳ دست بکشد. با این حال، با توجه به بازیکنان در دسترس، آلونسو باز هم تیمش را به گونه‌ای به زمین نفرستاد که گزینه اول پیروزی باشد. در مقابل تیمی فیزیکی مثل ساندرلند، بازیکنان سرعتی‌تر می‌توانستند راه‌حل باشند.

تیم ناقص

ناتوانی در استفاده از یک ترکیب ثابت در مسابقات قطعا دوران حضور چند ماهه آلونسو در استمفوردبریج را تحت تاثیر قرار داده و غیبت چندین بازیکن کلیدی نشان داد که ترکیب چلسی چقدر ناقص است، البته نه لزوما از نظر تعداد. چلسی از نظر کیفیت و بازیکنانی که مربی به آنها اعتماد دارد، دچار کمبود است.

نتایج هم نشان دهنده تابستان بدی است که چلسی در بازار نقل و انتقالات سپری کرده است. به جز راجرز، لاکروی و مارتینز، باشگاه تعدادی بازیکن جوان و چند بازیکن کهنه‌کار جذب کرد که تا امروز نتوانسته‌اند تاثیر چندانی داشته باشند و یا نشان دهند در سطحی هستند که از آنها انتظار می‌رود. آلونسو که در روند جذب بازیکن هم نقش داشته، حالا باید مسئولیت این بخش را هم بر دوش بکشد.

مدافعین کناری تیم یعنی مارکو پالسترا و پپ چاواریا هنوز دارند خودشان را با لیگ برتر وفق می‌دهند و هندرسون نیز اگر چه در حد توانش ظاهر شده ولی نباید در ۳۶ سالگی اینقدر مورد نیاز تیم باشد. جیوانی کوئندا، والنتین بارکو، ولبک و امگا نیز با توجه به دقایق اندک حضورشان در زمین گویا از اعتماد کافی مربی برخوردار نیستند.

در این میان، صبر هواداران نیز در مورد برخی از بازیکنان نظیر فوفانا و مالو گوستو در حال به پایان رسیدن است. بسیاری از هواداران این بازیکنان را مازاد می‌دانستند و انتظار داشتند در تابستان به فروش برسند. ناکامی در جذب جایگزین برای انزو فرناندز قبل از جدایی این هافبک با مبلغی کلان به منچسترسیتی در روز پایانی نقل و انتقالات نیز حالا برای تیم مشکل‌ساز شده است. با مصدومیت مجدد جیمز که یک مدافع است، عدم آمادگی لاویا و خستگی ساق‌های هندرسون در روز‌های پایانی دوران فوتبالش، نیاز به یک بازیکن شماره ۸ در ترکیب آلونسو به شدت حس می‌شود.

گفته می‌شود که شاید چلسی برای جذب الکس اسکات از بورنموث دست به کار شود که با توجه به توانایی‌هایش گزینه مناسبی برای نیاز چلسی است و چنین اتفاقی در اوایل ژانویه بسیار محتمل است. پیش‌بینی می‌شود چلسی دو هافبک جدید جذب کند و شاید یک بار دیگر به دنبال لامین کامارایی بروند که در روز آخر نقل و انتقالات تابستانی موفق به جذبش نشدند.

اما حتی با جذب چند بازیکن در ژانویه و جدایی چند نفر، این حس وجود دارد که دست کم به یک پنجره نقل و انتقالاتی دیگر نیاز است تا تیمی به وجود بیاید که واقعا برای درازمدت برای رقابت در چند جبهه آماده باشد. در حال حاضر، آلونسو و مدیران باشگاه باید به دنبال مدافعین کناری در کلاس جهانی، یک مدافع میانی و یک مهاجم باشند.

نبود "پدرو "مساوی است با مشکل

مدیران چلسی در یکی دیگر از لحظات بحرانی باشگاه از زمان قبول مالکیت این تیم، آلونسو را به خدمت گرفتند تا سبک بازی را متحول کند و شبیه به تیم بی‌شکست بایرلورکوزنی در بیاورد که قهرمان فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۳ بوندس‌لیگا شد. با این حال، تا امروز فقط چندین صحنه کوچک از آن تیم را دیده‌ایم.

آبی‌ها فصل را خوب شروع کردند و این در حالی بود که گل‌های زیادی می‌خوردند ولی با گذشت چندین ماه از آن روزها، دیگر شاهد آن تیم جذاب نیستیم که فوتبالی تهاجمی ارائه می‌داد و از مربی اسپانیایی انتظار می‌رفت بتواند ثبات ایجاد کند.

نکته واضح این است که تیم آلونسو در نبود بهترین گلزنش یعنی پدرو که این روز‌ها مصدوم است، خطر بسیار کمتری دارد و در ۳ بازی از ۵ مسابقه‌ای که پدرو حاضر نبوده، چلسی در گلزنی ناکام بوده و تنها یک بار به پیروزی رسیده است. تنها برد تیم هم مقابل منچستریونایتد در نتیجه اشتباهات حریف به دست آمد و چلسی اصلا قانع‌کننده ظاهر نشده بود.

در نبود پدرو، تیم لندنی خلاقیت و تمام‌کنندگی ندارد. او با حضور مربی جدید تبدیل به یک بازیکن کلیدی شده و هواداران چلسی امیدوارند با پایان بازی‌های ملی، پدرو هم از مصدومیت رها شده باشد. البته این ریسک وجود دارد که اتکای زیاد به پدرو، تیم را تک بعدی کند، اما تا زمانی که چلسی در مسابقاتش به پیروزی برسد، کسی به این موضوع اهمیتی نخواهد داد.

استفاده بهینه

برای چلسی و آلونسو اهمیت زیادی دارد که شکست مقابل ساندرلند فقط یک اتفاق باشد و نه شروع مسائلی ناامیدکننده‌تر، آن هم برای باشگاهی که در سال‌های اخیر در جریان فشردگی مسابقات به مشکل می‌خورد. بازگشت چندین بازیکن مصدوم در کنار بازگشت پدرو قطعا نقشی کلیدی برای تیم خواهد داشت.

استفاده بهینه از دومین وقفه بازی‌های ملی، مهم‌ترین کاری است که آلونسو باید انجام دهد، چرا که ماه عسل او حالا دیگر با قطعیت به پایان رسیده است. وی در مصاحبه‌ای در مورد عملکردش گفته است: «می‌توانست بهتر باشد. پیشرفت کرده‌ایم ولی می‌خواهیم ثبات بیشتری داشته باشیم.»

 آلونسو می‌تواند به این نکته اشاره کند که چلسی همچنان در رده پنجم لیگ برتر قرار دارد و چیزی که او در مجموع نشان داده خیلی بهتر از پایانی بود که چلسی در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ رقم زد.

چلسی می‌تواند در بازی‌های پیش رویش مقابل لیدز، ناتینگهام فارست و کریستال‌پالاس به پیروزی برسد و این فرصت را دارد که تا قبل از کریسمس به ثبات مدنظر دست یابد. آنها در آن بازه باید با لیورپول، منچسترسیتی و استون‌ویلا بازی کنند و اگر به ریتم درست نرسیده باشند، آلونسو تا قبل از پایان سال درگیر مشکلاتی جدی خواهد شد، چیزی که هیچ کس در تابستان فکرش را هم نمی‌کرد.

 

*آرمین زمانی

برچسب ها:
ارسال نظر
captcha