ایرانِ قوی، ورزشِ قوی

      
۳۰/آبان/۱۴۰۵
|
۱۳:۱۸
|
کد خبر: ۹۵۸۸۰
۱۲:۵۰
۱۴۰۵/۰۸/۳۰
" شیاطین سرخ " به دنبال منجی

پوچتینو و ماموریت بازسازی منچستریونایتد

پوچتینو و ماموریت بازسازی منچستریونایتد

کیهان ورزشی- 

 

مائوریسیو پوچتینو از ۱۸ نوامبر رسما هدایت تیم مردان منچستریونایتد را بر عهده خواهد گرفت. باشگاه منچستریونایتد با فدراسیون فوتبال آمریکا به توافق رسیده است تا مائوریسیو پوچتینو و اعضای کادر فنی‌اش پس از پایان مسئولیت‌های خود در تیم ملی مردان آمریکا، این تیم را ترک کنند. این مربی آرژانتینی به سبک فوتبال تهاجمی و مبتنی بر پرس شدید، تعهد به ساخت تیم‌هایی منسجم و هماهنگ و همچنین سابقه درخشان در پرورش و ارتقای توانایی‌های فردی بازیکنان شهرت دارد. پوچتینو در لیگ‌های مختلف، همواره در بالاترین سطح فوتبال مربیگری کرده است. او فعالیت حرفه‌ای خود در عرصه مربیگری را در سال ۲۰۰۹ با اسپانیول آغاز کرد و سپس به ساوتهمپتون پیوست؛ جایی که در سال ۲۰۱۴، رکورد بیشترین امتیاز تاریخ این باشگاه در لیگ برتر را به ثبت رساند. او طی پنج فصل کامل حضورش در تاتنهام هاتسپر، این باشگاه را به یکی از مدعیان همیشگی حضور در لیگ قهرمانان اروپا تبدیل کرد. تاتنهام در چهار فصل پیاپی موفق به کسب سهمیه این رقابت‌ها شد و در سال ۲۰۱۹، با هدایت پوچتینو برای نخستین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت.

پوچتینو در سال ۲۰۲۱ به پاری‌سن‌ژرمن پیوست و در دوران حضورش در این باشگاه، قهرمانی لیگ یک، جام حذفی و سوپرجام فرانسه را به دست آورد. او سپس در سال ۲۰۲۳ هدایت چلسی را بر عهده گرفت.

آخرین تجربه مربیگری او نیز هدایت تیم ملی مردان آمریکا بود؛ تیمی که با پوچتینو توانست به مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی فوتبال راه پیدا کند.

یونایتد با پوچتینو چگونه بازی خواهد کرد؟

مائوریسیو پوچتینو جانشین مایکل کاریک در منچستریونایتد می‌شود. سرمربی پیشین ساوتهمپتون، تاتنهام و چلسی، تجربه فراوانی از حضور در لیگ برتر انگلیس دارد، اما عملکرد تیم‌های قبلی او چه تصویری از شکل و شمایل یونایتد تحت هدایت این مربی در اولدترافورد ارائه می‌دهد؟

با بررسی دوران حضور او در ساوتهمپتون و همچنین دورهماهه مربیگری‌اش در پاری‌سن‌ژرمن، به این موضوع می‌پردازیم که پوچتینو در هر یک از تیم‌هایش چه آرایش و ساختار تاکتیکی‌ای را به کار گرفته است و در ادامه، بررسی می‌کنیم که احتمالا چه برنامه‌ای برای منچستریونایتد خواهد داشت.

الگوی تاکتیکی پوچتینو در ساوتهمپتون

آرایش ۴-۲-۳-۱ خیلی زود به سیستم مورد علاقه پوچتینو در ساوتهمپتون تبدیل شد. او ساختار کلی تیم را تا حد زیادی مشابه آرایشی حفظ کرد که نایجل ادکینز، سرمربی پیشین، به کار می‌گرفت ولی سبک بازی را به شکلی چشمگیر تغییر داد و بر پرس از مناطق بالای زمین تاکید کرد.

از نظر انتخاب بازیکنان، ترکیب اصلی او تا حد زیادی ثبات داشت و در طول دوره تقریبا یک‌ونیم‌ساله حضورش در این باشگاه، تنها دژان لوورن و ویکتور وانیاما از خرید‌های مهمی بودند که توانستند به بازیکنان ثابت ترکیب اصلی تبدیل شوند.

در عوض، پوچتینو توانایی خود را در ارتقای بازیکنانی که از قبل در اختیار داشت به نمایش گذاشت. آدام لالانا، مورگان اشنایدرلین، جی رودریگز، لوک شاو و ناتانیل کلاین از جمله بازیکنانی بودند که زیر نظر او پیشرفت چشمگیری کردند؛ البته این اتفاق پس از آن رخ داد که آنها خود را با انتظارات و خواسته‌های تاکتیکی پوچتینو وفق دادند.

آدام لالانا بعد‌ها درباره آن دوران گفت: "وقتی کارم را در ساوتهمپتون آغاز کردم، بیشتر در سمت چپ و در نقش شماره ۱۰ بازی می‌کردم؛ تقریبا بازیکنی با امتیاز‌های ویژه و آزادی عمل بیشتر بودم، اما وقتی پوچتینو آمد، از همان روز نخست کاملا مشخص بود که در تیم او جایی برای بازیکنی که از امتیاز ویژه برخوردار باشد، وجود ندارد. "

پویایی و انرژی جوانان در تاتنهام

پوچتینو در تاتنهام نیز همین رویکرد را در پیش گرفت. تیم او، درست مانند ساوتهمپتون، خیلی زود به‌واسطه جنگندگی و شدت بالای بازی بدون توپ و همچنین استفاده از پاس‌های سریع و عمقی برای شکل دادن به حملات پرسرعت شناخته شد؛ سبکی که یادآور فوتبال مارسلو بیلسا بود.

پوچتینو، در کنار سر الکس فرگوسن، از بیلسا، سرمربی پیشین لیدز یونایتد، به‌عنوان بزرگ‌ترین الگوی مربیگری خود نام می‌برد.

او بار دیگر در تاتنهام عمدتا از آرایش ۴-۲-۳-۱ استفاده کرد. بار دیگر نیز توانست به گروه بزرگی از بازیکنان جوان کمک کند تا استعداد‌های خود را شکوفا کنند. دله آلی و هری کین از جمله این بازیکنان بودند که در نقش‌های شماره ۱۰ و شماره ۹ پوچتینو، به‌ترتیب، ترکیبی بسیار مخرب و موثر تشکیل دادند.

پوچتینو از مدافعان کناری خود برای ایجاد عرض در حملات استفاده می‌کرد. در همین حال، یکی از هافبک‌های میانی، که معمولا اریک دایر بود، تشویق می‌شد هنگام در اختیار داشتن توپ به عقب برگردد و خط دفاعی سه‌نفره‌ای تشکیل دهد. این جابجایی به دله آلی، کریستین اریکسن و سون هیونگ مین اجازه می‌داد در فاصله‌ای نزدیک از هری کین بازی کنند و ارتباط موثرتری با مهاجم نوک تیم داشته باشند.

پوچتینو با تکیه بر همین بازیکنان جوان، تاتنهام را متحول کرد؛ تیمی که به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید و در سه فصل متوالی در جمع سه تیم برتر لیگ انگلیس قرار گرفت. بااین‌حال، هرچه زمان می‌گذشت، میانگین سنی ترکیب تیم نیز افزایش پیدا می‌کرد.

با مسن‌تر شدن بازیکنان، سنگینی پا‌ها و کاهش توان بدنی آنها به‌تدریج نمایان شد و از سوی دیگر، بازیکنان جانشین مناسبی نیز از طریق بازار نقل‌وانتقالات به تیم اضافه نشدند. در نتیجه، تاتنهام برای حفظ شدت و انرژی بالای بازی خود با مشکل رو‌به‌رو شد. جدایی پوچتینو در سال ۲۰۱۹، پنج سال پس از انتصابش، در واقع پایان یک چرخه را تایید کرد.

انعطاف‌پذیری تاکتیکی در پاری‌سن‌ژرمن

پوچتینو بیش از یک سال پس از ترک تاتنهام، بار دیگر به عرصه مربیگری بازگشت و هدایت پاری‌سن‌ژرمن را بر عهده گرفت. دوران حضور او در این باشگاه، روایتی از تطبیق فلسفه مربیگری با ویژگی‌ها و توانایی‌های بازیکنان در اختیارش بود.

برای فراهم کردن شرایط حضور همزمان لیونل مسی، کیلیان امباپه و نیمار در ترکیب، پوچتینو از تاکتیک‌های مبتنی بر پرس شدید که مشخصه اصلی دوره‌های قبلی مربیگری‌اش بودند، فاصله گرفت. او به‌خوبی می‌دانست که سه ستاره خط حمله تیمش، آمادگی و تمایل چندانی برای اجرای چنین سبک پرفشاری در زمان از دست دادن مالکیت توپ ندارند.

آرایش ۴-۳-۳ پرتکرارترین سیستم مورد استفاده او بود. در این ساختار نیز اشرف حکیمی و نونو مندس به‌عنوان مدافعان کناری، وظیفه مشارکت در حملات را بر عهده داشتند. بااین‌حال، شرایط خاص تیم باعث شد پاری‌سن‌ژرمنِ تحت هدایت پوچتینو فاصله زیادی با سبک بازی مورد علاقه او داشته باشد.

بازگشت به آرایش ۴-۲-۳-۱ در چلسی

پوچتینو پس از انتصاب به‌عنوان سرمربی چلسی در سال ۲۰۲۳، در برخی از مسابقات ابتدایی خود از آرایش ۳-۴-۲-۱ استفاده کرد. بااین‌حال، خیلی زود به سیستم مورد علاقه‌اش، یعنی ۴-۲-۳-۱، بازگشت.

کول پالمر نیز مانند مهاجمان و بازیکنان هجومی پیشین که زیر نظر پوچتینو شکوفا شده بودند، از جمله دله آلی و هری کین، عملکردی درخشان داشت. او در فصلی فوق‌العاده در لیگ برتر، ۲۲ گل به ثمر رساند و ۱۱ پاس گل ثبت کرد.

بااین‌حال، پوچتینو در مجموع برای انتقال ایده‌ها و فلسفه بازی خود به تیم چلسی با دشواری رو‌به‌رو بود.

در ماه آوریل، یعنی در تنها فصل حضورش در استمفوردبریج، او از ذهنیت و میزان تلاش بازیکنان تیم انتقاد کرد و گفت: "ما هنوز باید آن ذهنیتی را در تیم ایجاد کنیم که بتواند به ما کمک کند. باید از خودتان و هم‌تیمی‌هایتان انتظارات بیشتری داشته باشید و خواهان عملکرد بهتری از یکدیگر باشید. "

تیم تاتنهامِ پوچتینو همواره در میان تیم‌های بزرگ لیگ برتر از نظر مسافت طی‌شده در زمین قرار داشت، اما چلسی فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۳ را با سومین آمار ضعیف از نظر مجموع مسافت طی‌شده در میان تمام تیم‌های این رقابت‌ها به پایان رساند.

انعطاف تاکتیکی با تیم ملی آمریکا

پوچتینو در تیم ملی آمریکا نیز به تطبیق‌پذیری تاکتیکی خود ادامه داد. او بسته به شرایط، میان سیستم‌های دفاعی سه‌نفره و چهارنفره جابجا شد و از بازی موقعیتی انعطاف‌ناپذیرتری که در سال‌های ابتدایی دوران مربیگری‌اش به کار می‌گرفت، فاصله گرفت.

آرایش ۴-۳-۳ پرتکرارترین سیستم مورد استفاده او در جام جهانی بود، اما بازیکنان هجومی تیم تشویق می‌شدند آزادانه‌تر حرکت کنند و جای خود را تغییر دهند. این رویکرد به آمریکا کمک کرد تا در برابر پاراگوئه، استرالیا و بوسنی و هرزگوین برتری خود را به حریفان تحمیل کند؛ هرچند در نهایت با شکست مقابل بلژیک از رقابت‌ها کنار رفت.

همچنین از پوچتینو به دلیل توانایی‌اش در تبدیل بازیکنان به یک مجموعه هماهنگ و متحد تمجید شد. در طول مسیر آمریکا در جام جهانی، پرس کردن حریف هنگام در اختیار نداشتن توپ به یکی از ارکان اصلی سبک بازی این تیم تبدیل شده بود.

منچستر چه شکلی خواهد شد؟

تیم منچستریونایتد تحت هدایت پوچتینو، دست‌کم در ابتدای کار، احتمالاً شباهت زیادی به تیم مایکل کاریک خواهد داشت؛ مربی‌ای که او نیز سیستم ۴-۲-۳-۱ را ترجیح می‌داد. البته ممکن است پوچتینو تغییراتی را در برخی از پست‌ها و نقش‌های بازیکنان اعمال کند.

سرعت بازگشت و توانایی لنی یورو در پوشش فضای پشت خط دفاعی می‌تواند برای اجرای خط دفاعی جلوکشیده مورد نیاز باشد. از سوی دیگر، توانایی‌های بدنی و قدرت دوندگی پاتریک دورگو شاید در مقایسه با تجربه لوک شاوِ ۳۱ ساله، گزینه مناسب‌تری برای این سبک بازی باشد. همچنین با توجه به توان جسمانی و قدرت فیزیکی کارلوس بالبا، احتمالا او نقشی کلیدی در خط میانی خواهد داشت.

بااین‌حال، پوچتینو ممکن است مانند برخی از تجربه‌های قبلی خود ناچار شود بپذیرد که با توجه به بازیکنانی که در اختیار خواهد داشت، نمی‌تواند همیشه خواهان اجرای سبکی با شدت و فشار بدنی فوق‌العاده بالا باشد.

این مربی آرژانتینی معمولا بازیکنان جوان را ترجیح می‌دهد ولی منچستریونایتد در فصل جاری یکی از مسن‌ترین ترکیب‌های اصلی لیگ برتر را در اختیار دارد. آیا شیا لیسی می‌تواند انرژی و تحرک جوانانه‌ای به تیم تزریق کند؟

بدون تردید، برونو فرناندز در نقش شماره ۱۰ بازیکنی حیاتی خواهد بود، اما آیا او در ۳۲ سالگی هنوز از انرژی و توان بدنی کافی برخوردار است تا مانند دله آلیِ جوان در تاتنهام، از مهاجم نوک تیم عبور کند و با نفوذ‌های خود به خط دفاعی حریف فشار بیاورد؟

آیا تیمی که در فصل جاری از نظر مسافت طی‌شده در زمین، در رتبه نوزدهم لیگ برتر قرار دارد، می‌تواند به سطحی از شدت و تحرک برسد که پوچتینو از بازیکنانش انتظار دارد؟

در زمان مالکیت توپ، پوچتینو ممکن است تلاش کند تهدید منچستریونایتد در حملات مستقیم و ضدحملات را توسعه دهد؛ رویکردی مشابه آنچه در تیم‌های تاتنهام و چلسی او دیده می‌شد. بااین‌حال، تبدیل کردن یونایتد به تیمی که بتواند پرس موثر و سازمان‌یافته‌ای اجرا کند، کار بسیار دشواری خواهد بود.

همه این مسائل بر جذابیت و ابهام درباره آینده منچستریونایتد می‌افزایند. پوچتینو معتقد است که در طول سال‌های اخیر از نظر فکری و تاکتیکی تکامل پیدا کرده است. او اخیرا گفته بود: "اگر تغییر نکنید، می‌میرید. "

به نظر می‌رسد چنین نگرشی دقیقا همان چیزی است که او در منچستریونایتد به آن نیاز خواهد داشت؛ باشگاهی که ترکیب بازیکنانش با تیمی که پوچتینو در بهترین سال‌های حضورش در تاتنهام در اختیار داشت، تفاوت بسیار زیادی دارد.

انتخابی به‌موقع یا فرصتی ازدست‌رفته؟

سرنوشت در سه مقطع جداگانه، مائوریسیو پوچتینو را تا آستانه هدایت منچستریونایتد پیش برده است. اکنون به نظر می‌رسد سرانجام همه ستاره‌ها در یک راستا قرار گرفته‌اند ولی آیا برای این مربی آرژانتینی یا باشگاه، دیگر خیلی دیر شده است؟

سرانجام تماسی با مائوریسیو پوچتینو گرفته شد که مدت‌ها در انتظارش بود.

او و دستیار قدیمی‌اش، خسوس پرز، طی یک دهه گذشته بار‌ها درباره منچستریونایتد پرس‌وجو کرده بودند. آنها معمولا با دوستان و آشنایان خود در دنیای فوتبال که با اولدترافورد ارتباط داشتند، تماس می‌گرفتند تا از اتفاقات باشگاه مطلع شوند و بفهمند آیا ممکن است فرصتی برای حضور آنان در این مجموعه فراهم شود یا نه.

پوچتینو در دست‌کم سه مقطع، یعنی سال‌های ۲۰۱۸، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴، تا آستانه پذیرفتن یکی از این فرصت‌ها پیش رفت، اما هر بار انتقال او به یونایتد محقق نشد. اکنون به نظر می‌رسد سرانجام شرایط و عناصر لازم در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.

این تماس، اتفاقی است که بسیاری دیگر در اولدترافورد نیز مدت‌ها در انتظارش بوده‌اند. زمانی که در سال ۲۰۱۶، سر الکس فرگوسن و پوچتینو در دیداری بسیار خبرساز با یکدیگر شام خوردند، فرگوسن عملا به او گفت که باید سرمربی منچستریونایتد شود.

شام با فرگوسن و جادوی اولدترافورد

پوچتینو در آن ملاقات، مجذوب روایت‌های فرگوسن از یکی از باشکوه‌ترین دوره‌های تاریخ فوتبال شد. احساس جادویی‌ای که او صرفا با ایستادن در اولدترافورد تجربه کرده بود نیز پس از آن دیدار عمیق‌تر شد.

پوچتینو به‌ویژه تحت تاثیر توضیحات فرگوسن درباره بازسازی منچستریونایتد از دهه ۱۹۸۰ قرار گرفته بود؛ روایتی که در ابتدا، شباهت‌هایی با کاری داشت که خودش در تاتنهام هاتسپر انجام می‌داد.

اکنون او در آستانه بر عهده گرفتن دقیقا همان ماموریت قرار دارد؛ هرچند این ماموریت در مقایسه با سال ۲۰۱۶، به مسئله‌ای بسیار بزرگ‌تر و پیچیده‌تر تبدیل شده است. حتی می‌توان گفت این ماموریت از مسئولیتی که فرگوسن در سال ۱۹۸۶ بر عهده گرفت نیز دشوارتر و عظیم‌تر است.

بااین‌حال، پوچتینو با تمام وجود به ایده تبدیل شدن به مردی که سرانجام منچستریونایتد را اصلاح و احیا می‌کند علاقه‌مند است. این ماموریت به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های مدیریتی فوتبال تبدیل شده است.

در نهایت، مدیران یونایتد به دلیل شخصیت و جایگاه پوچتینو تصمیم گرفته‌اند او را انتخاب کنند. آنها به دنبال مربی‌ای نیستند که تجربه حضور در چنین سطحی را نداشته باشد؛ بلکه فردی را می‌خواهند که از همین حالا آمادگی بر عهده گرفتن این مسئولیت را داشته باشد. هم خانواده گلیزر و هم سر جیم رتکلیف می‌دانند که پوچتینو چه ویژگی‌هایی دارد؛ زیرا هر دو طرف ساختار مالکیت یونایتد سال‌هاست او را می‌شناسند.

انتخابی سرنوشت‌ساز، اما شاید دیرهنگام

بااین‌حال، اگر این انتصاب اتفاقی بوده که از مدت‌ها پیش سرنوشت آن را رقم زده بود، یک پرسش بزرگ مطرح می‌شود: آیا اکنون زمان مناسبی برای این اتفاق است؟ آیا این ماجرا نیز مانند ژوزه مورینیو است؛ یعنی فرصتی که بیش از اندازه دیر از راه رسیده است؟

آیا این تصمیم نمونه دیگری از همان الگوی همیشگی منچستریونایتد در دوران مدرن است؟ آیا بار دیگر با همان «تفکر جادویی» و امید بستن به یک نام مشهور رو‌به‌رو هستیم؛ این تصور که یک چهره بزرگ می‌تواند نجات‌شان دهد، در حالی که فوتبال تغییر کرده و مشکلات واقعی باشگاه اکنون به مسائلی ساختاری تبدیل شده‌اند؟

پوچتینو احتمالا باید در سال ۲۰۱۶ یا ۲۰۱۸ به منچستریونایتد می‌رفت؛ زمانی که از نظر جایگاه حرفه‌ای، یکی از هیجان‌انگیزترین مربیان دنیای فوتبال به شمار می‌آمد. باشگاه در تابستان ۲۰۱۶ پیوستن او را بررسی کرد ولی منابع آگاه می‌گویند بند فسخ قراردادش منقضی شد و باشگاه از فرصت استفاده نکرد. چه‌بسا اگر آن اتفاق رخ نمی‌داد، امروز شرایط کاملا متفاوت بود.

افراد نزدیک به اولدترافورد اکنون درباره اهمیت داشتن یک «نام بزرگ» صحبت می‌کنند ولی مدیران باشگاه در سال ۲۰۲۴ نیز فرصت جذب پوچتینو را داشتند و آن را از دست دادند. در آن زمان، آنها ابتدا برکناری اریک تنهاخ را بررسی کردند، اما در نهایت تصمیم گرفتند به همکاری با این مربی هلندی ادامه دهند.

مصاحبه پوچتینو برای مدیران یونایتد به اندازه گفت‌و‌گو‌های توماس توخل یا روبرتو دزربی قانع‌کننده نبود. کسانی که او را از نزدیک می‌شناسند نیز می‌گویند اکنون بیش از گذشته به یک «مدیر» تبدیل شده است؛ کسی که نگاه گسترده‌تری به مسئولیت‌های باشگاه دارد، نه صرفا مربی‌ای که در زمین تمرین حضور دارد و همین ویژگی، پیش‌تر بخش مهمی از هویت او در تاتنهام بود.

کاهش اعتبار پوچتینو یا انتخابی آگاهانه؟

اینکه منچستریونایتد اکنون برای جدا کردن او از تیم ملی آمریکا مذاکره می‌کند، هرچند قصد بی‌احترامی نداریم، خود نشان می‌دهد جایگاه و اعتبار حرفه‌ای پوچتینو در دوره اخیر تا حدودی کاهش یافته است.

بااین‌حال، برخی از نزدیکان او معتقدند این تصمیم‌ها در مقاطع خاص، انتخاب‌هایی ضروری بوده‌اند. پذیرش مسئولیت هدایت تیم ملی کشور میزبان بزرگ‌ترین جام جهانی تاریخ، آن هم در شرایطی که این تورنمنت با آن همه شکوه و تشریفات همراه بود، فرصتی بیش از اندازه وسوسه‌انگیز محسوب می‌شد.

پیش از آن، او احتمالا باید در سال ۲۰۱۸ برای پیوستن به منچستریونایتد یا رئال مادرید تلاش بیشتری می‌کرد ولی به این باور رسیده بود که می‌تواند با تاتنهام به دستاوردی ویژه برسد. او بیش از اندازه برای آن پروژه سرمایه‌گذاری کرده بود؛ هم از نظر زمان و هم از نظر انرژی و تعهد شخصی.

این موضوع ما را به یکی دیگر از پیچش‌های بزرگ و سرنوشت‌ساز فوتبال مدرن می‌رساند؛ اتفاقی که می‌توانست جایگاه و تصویر حرفه‌ای پوچتینو را به‌طور کامل تغییر دهد.

تاتنهام او در فاصله سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ واقعا یکی از بهترین تیم‌های اروپا و از جمله تیم‌های بزرگ تاریخ لیگ برتر انگلیس بود. کسب ۸۶ امتیاز در فصل ۲۰۱۷-۲۰۱۶، آن هم با ششمین رقم بالای دستمزد بازیکنان در فوتبال انگلیس در آن زمان، دستاوردی واقعا خارق‌العاده و تقریبا جادویی بود.

این تیم بسیار فراتر از امکانات مالی خود عمل کرد و با مجموعه‌ای از بازیکنان شکل گرفته بود که می‌توانستند حریفان را با فشار، شدت و قدرت بازی خود کاملا از پا درآورند.

تاتنهام؛ تیمی بزرگ که می‌توانست قهرمان شود

اکنون همچنین می‌دانیم که بخشی از هزینه‌های دستمزد قهرمان نهایی آن فصل، یعنی چلسی، از طریق خرید‌هایی تامین شده بود که پرداخت‌های مربوط به آ‌نها با نقض مقررات انجام شده بود. مجازاتی که پس از صدور رای محکومیت در نظر گرفته شد، همچنان بسیار ضعیف و ناکافی به نظر می‌رسد.

پوچتینو خودش نیز در مصاحبه‌ای مفصل در ماه سپتامبر، دقیقا به همین موضوع اشاره کرد و گفت: "من این را گفته‌ام که باید یک عنوان قهرمانی، یک قهرمانی لیگ برتر، به ما تعلق بگیرد. باید آن را به ما می‌دادند... قطعا، ما شایسته قهرمانی در آن سال بودیم. "

اگر عدالت در این زمینه اجرا شده بود، پوچتینو دیگر صرفا یک «نام بزرگ» نبود که زمانی تیمی هیجان‌انگیز در تاتنهام ساخته است. او به قهرمان لیگ برتر انگلیس تبدیل می‌شد؛ مربی‌ای که با وجود رقابت با تیم‌هایی به‌مراتب ثروتمندتر، مسئول یکی از تاریخی‌ترین قهرمانی‌های این رقابت‌ها بود.

در آن صورت، یک باشگاه بزرگ و ریشه‌دار نیز سومین عنوان قهرمانی لیگ برتر خود را به دست می‌آورد؛ قهرمانی‌ای که نخستین موفقیتش در این رقابت‌ها پس از ۵۶ سال محسوب می‌شد.

آینده پوچتینو و تاتنهام، هر دو، می‌توانست به‌طور کامل دگرگون شود و جایگاه‌شان در تاریخ فوتبال نیز شکل دیگری پیدا کند. چنین اتفاقی می‌توانست نمونه‌ای مدرن از کاری باشد که فرگوسن شخصا با آبردین انجام داد.

همان شغلی که پوچتینو می‌خواهد

اکنون پوچتینو می‌خواهد از راهی متفاوت، مسیر فرگوسن را دنبال کند. این همان شغلی است که مدت‌ها در انتظارش بوده است.

در مصاحبه ماه سپتامبر، نوعی بی‌میلی و بی‌تفاوتی نسبت به ادامه حضور در سمت سرمربیگری تیم ملی آمریکا از سوی او آشکار شده بود؛ زمانی که درباره قراردادش صحبت کرد و توضیح داد که امضای آن لزوما به معنای ماندنش تا پایان مدت قرارداد نیست.

با وجود تمام این مسائل و همچنین پایان آشفته کارزار آمریکا در جام جهانی، که تحت تاثیر دخالت‌های مخرب دونالد ترامپ در پرونده فولارین بالوگون قرار گرفت، دوره‌هایی بسیار تاثیرگذار وجود داشت که در آنها تیم ملی آمریکا واقعا شبیه یکی از تیم‌های کلاسیک پوچتینو به نظر می‌رسید.

نحوه حمله بی‌امان آنها به پاراگوئه، یادآور تاتنهام در فاصله سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ بود؛ حتی برخی از ظرافت‌ها و جزئیات فنی بازی آن تیم نیز به چشم می‌آمد. این عملکرد در شرایطی به دست آمد که محیط و امکانات موجود برای یک تیم ملی، بسیار محدودتر و مقیدتر از فضای یک باشگاه فوتبال است.

انرژی و انگیزه بازگشت؛ پوچتینو هنوز عطش دارد

این موضوع دیگری است که باید هنگام بررسی تصمیم او برای پذیرفتن این مسئولیت در نظر گرفت. صرف‌نظر از مشکلات کنونی منچستریونایتد و برداشت‌هایی که درباره مرحله فعلی دوران حرفه‌ای پوچتینو وجود دارد، او از پذیرفتن این چالش انرژی می‌گیرد و برای آن هیجان‌زده است.

او هنوز همان روحیه جنگندگی و اشتیاق را دارد. یکی از افرادی که وی را به‌خوبی می‌شناسد، درباره‌اش می‌گوید: "او دانش و تخصص لازم را دارد، برند شخصی خود را ساخته و از تجربه کافی برخوردار است. "

پوچتینو پیش از این هدایت چلسی و پاری‌سن‌ژرمن را بر عهده داشته و در باشگاه‌های بزرگی با مالکان پرتوقع و سختگیر فعالیت کرده است. او از نظر شخصیت و توانایی‌های حرفه‌ای، ظرفیت رو‌به‌رو شدن با چنین شرایطی را دارد.

اکنون به نظر می‌رسد که پوچتینو سرانجام در آستانه به دست آوردن همان مسئولیت بزرگ و رویایی قرار گرفته که همیشه خواهانش بوده است.

 

*سید محمدطاهر شاهین

ارسال نظر
captcha