طفره رفتن بس است، باید به قلب معرکه زد!
کیهان ورزشی-
مسئولان ورزش و شخص وزیر باید به جامعه ورزش، اهالی رسانه و کارشناسان پاسخگوی عملکرد خود باشند، چه بازیهای آسیایی ناگویا در راه باشد و چه نباشد. چه دشمنان جنایتکار و تجاوزگران وحشی این کشور را مورد حمله مستقیم قرار داده باشند و چه نداده باشند، آقایان باید درباره کاروبار خود - نه فقط وقتی مجلس آنها را احضار میکند و بحث استیضاح مطرح باشد، بلکه همیشه و همه وقت - به مردم پاسخگو باشند.
بازیهای آسیایی یا هر رویداد بزرگتر یا کوچکتر نباید بهانهای باشد برای فرار از پاسخگویی. ورزش ما مستعد پیشرفت و سخت گرفتار آسیبها وآفات مختلفی است که مانع از آن میشوند که به سمت هدف خود پیش برود. بزرگتر و مهمتر از همه این آفات، این است که ورزش ما بازیچه مشتی منفعت جو شده که به اشکال و انحاء مختلف در ارکان و مراکز حساس - به ویژه مدیریتها - نفوذ کردهاند و به خاطر ترجیح منافع خود به مصالح ورزش، آن را سخت از حیث فنی واخلاقی مورد تهاجم قرار دادهاند و فضا را مسموم و آلوده ساخته و فساد را در بخشهایی از ورزش نهادینه کردهاند.
در این باره نمونههای فراوانی موجود است که همگان کم وبیش از آن اطلاع دارند. نکته تاسف بار اینجاست که با این منفعت جویان و مسببان بداخلاقی و هنجارشکنی و فساد، نه تنها برخورد بایسته و به موقع و قاطعی صورت نمیگیرد، بلکه آنها صدرنشین جلسات برخی از مدیران هستند. اگر از در بیرون شان کنید، از پنجره میآیند و اگر مثلا از پست" معاونت" عزل شوند، با پست " مشاورت" برمی گردند!
وزیر و دیگر مسئولان ورزش باید در هرجا و تحت هر شرایطی پاسخگو باشند که برای مبارزه با آفات و آسیبها، مفسدان و این سوء استفاده چیهای بعضا ظاهرالصلاح چه کرده و چه گامهایی برداشتهاند؟ آنها مطمئن باشند این پاسخگوییها و روشنگریها نه تنها در روحیه کاروان اعزامی به ناگویا یا هر جای دیگری، تاثیر منفی نمیگذارد، بلکه نشاط ورزشکاران را دوچندان میکند و به آنها اطمینان و دلگرمی میبخشد که حساب و کتاب و قانون در کار است تا با انگیزه و همت بیشتری برای کسب افتخار تلاش کنند.
این راست است که آفات وآسیبهای اشاره شده، فقط محصول عملکرد مدیریت فعلی نیست و اینگونه گرفتاریها از گذشته و در دورههای مدیریتی قبلی هم وجود داشته است. مسئولان ورزش باید توضیح دهند که برای آفت زدایی و ترمیم نقایص و آسیبها و مبارزه با فساد و سالم سازی فضای ورزش چه قدمی برداشته و کدام برنامه را طراحی کرده و به اجرا گذاشتهاند؟ آیا اصلا برخلاف شعارها و وعدههایی که دو سال پیش و در آغاز شروع مسئولیت خود در مجلس و اینجا وآنجا میدادند، عملا دغدغهای برای ستیز با ریشههای فساد واصلاح معایب وایجاد تحول اساسی دارند یا اینکه به معنای واقعی دست روی دست گذاشته و فقط از مواهب و فرصتهای مدیریتی برای آینده شغلی خود استفاده میکنند؟! آنها باید توضیح دهند که اصلا جرات درگیر شدن با مسئله سازان ورزش را دارند یا اینکه با حرفهای کلیشهای و تاکتیک " زیر سبیلی" و " خود را به ندیدن و نشنیدن زدن" وقت را میکشند و فرصتها را میسوزانند تا چهار سال ریاست و وزارت بی دردسر را به پرونده کاری خود اضافه کنند؟! اگر چنین باشد، پس بدا به حال ورزش! اگر هم چنین نیست، آقایان مسئول باید درباره اقدامات و کارهای مثبت و فسادستیز وتحول آفرین خود توضیح دهند.
بارها نوشته و هشدار دادهایم که بخشهای مهم ورزش با مشکلات فنی و فرهنگی عدیدهای روبروست. مثلا در هفتهای که گذشت همه شنیدیم و دیدیم که در ورزشگاه تبریز چه گذشت و در آخر بازی چه زشتیها و پلشتیها رخ داد. این اتفاق بی اغراق نه فقط جامعه ورزش، بلکه کل کشور را تحت تاثیر قرار داده و در مترو و تاکسی و محافل و... همه به تلخی یا تمسخر آلوده به تنفر از آن صحبت میکردند. این اتفاقات به کرات در ورزش ما - خاصه در رشتهای مثل فوتبال - در تمام سطوح مختلف رخ داده و تازگی ندارد.
سوال این است که کسانی که مسئولیت اداره ورزش و سالم سازی آن را برعهده دارند تاکنون برای مبارزه با این عربده جوییها و فحاشیها و حرمت شکنیها کدام اقدام اصولی و موثر را انجام دادهاند؟ آنها درباره اتفاق ذکر شده چه کردهاند و میخواهند چه کار دیگری انجام دهند؟ این درگیریها و تنشها با شدت بیشتر یا کمتر در بالاترین سطوح ورزش و پیشرفتهترین کلاس آن رخ میدهد، اما نکته قابل تامل، نحوه برخورد با این حوادث و مسببان است.
متاسفانه در کشور ما با این دسته مسائل ضد ورزشی و غیر اخلاقی و مسببان آن و نیز آفات و آسیبهای ورزش برخورد بایسته و جدی صورت نگرفته و هنوز هم ظاهرا قرار نیست بگیرد!
خلاصه کلام اینکه ورزش مستعد ما سخت محتاج اصلاح و تحول است، اما مسئولان امر در اکثر مقاطع - از جمله مقطع فعلی - از دست زدن به این اصلاحات و تحولات بایسته و مبارزه با آفات و مفاسد به دلایل و بهانههای مختلف - مثلا در پیش بودن بازیهای ناگویا یا جام ملتها یا... - طفره رفتهاند. مطمئنا با این سبک و سیاق و طفره رفتنها کار ورزش به سامان نمیرسد و اهداف آن محقق نمیشود. باید شجاعانه و مدبرانه به قلب معرکه زد و به جنگ پلشتیها و مسببان آن رفت!
*سید محمدسعید مدنی