" شگفتی ایتالیایی " ادامه دارد
کیهان ورزشی-
کمتر کسی فکر میکرد تیم کومو که تا چند سال پیش در دستههای پایینتر حضور داشت، بتواند در طول چند سال پلههای ترقی را به سرعت طی کند و نه تنها مجوز حضور در لیگ قهرمانان را به دست بیاورد، بلکه در اولین حضور خود در این تورنمنت هم بردی قاطع کسب کند. به نظر میرسد کومو تیمی مشابه لسترسیتی نیست که تنها یک فصل خوب داشت و حالا بعد از افتی محسوس به دستههای پایینتر برگشته است. کومو با فابرگاس هر روز در حال پیشرفت و شگفتیسازی است و به نظر میرسد قصد دارد به این شگفتیسازی ادامه دهد. این طور که پیداست در چند سال آینده شاهد حضور کومو در کنار تیمهایی نظیر میلان، اینتر و یوونتوس خواهیم بود. پیام تیم فابرگاس واضح است: قدرت جدیدی در ایتالیا متولد شده است.
از یک میلیون تا یک میلیارد یورو در کمتر از ۱۰ سال
مارک دویل (گل)
در صفحه رسمی باشگاه کومو در شبکههای اجتماعی نوشته شده است: «زیباترین فوتبال در زیباترین جای ممکن». این یک ادعای جدی است، اما نمیتوان گفت که در آن مبالغه وجود دارد. در حقیقت در حال حاضر و در فوتبال ایتالیا، تماشای بازی هیچ تیمی به اندازه کومو جذابیت ندارد و دنیله د روسی نیز اذعان کرده که از زمان قبول هدایت جنوا در سال گذشته تا امروز مقابل هیچ تیمی قدرتمندتر از کومو قرار نگرفته است.
باید در مورد محل استقرار باشگاه هم صحبت کرد. ورزشگاه کومو نه بزرگ است و نه مدرن. این ورزشگاه ۱۳ هزار نفری تقریبا ۱۰۰ سال از ساختش میگذرد و اگر بخواهیم صادق باشیم، با وجود تمام بازسازیها، هنوز هم کهنه بودن آن مشخص است. با این حال، اگر چه این ورزشگاه شاید به خودی خود چندان تاثیرگذار نباشد، فضای حاکم بر آن واقعا تحسینبرانگیز است.
ورزشگاه کومو در کنار دریاچه کومو واقع شده که یکی از زیباترین مقصدهای گردشگری نه تنها در ایتالیا، بلکه در تمام دنیا محسوب میشود و در آن فضای چشمنواز بود که کومو برای اولین بار در لیگ قهرمانان و مقابل لایپزیش حضور پیدا کرد.
بدون هیچ تعجبی تقاضا برای تماشای این بازی به شدت زیاد بود. در حقیقت مدیر عامل باشگاه و سایر اعضای هیات مدیره حاضر شدند از صندلیهای اختصاصی خود در این بازی صرف نظر کنند تا ۴۰ صندلی برای کهنسالترین هواداران وفادار این باشگاه خالی شود. این حرکت بسیار زیباست ولی یک تاکتیک فوقالعاده دیگر از سوی تیم روابط عمومی باشگاه محسوب میشود که از زمان مالکیت آن در سال ۲۰۱۹ به ندرت دچار اشتباه شدهاند.
در آن زمان، ارزش باشگاه کومو کمتر از یک میلیون یورو بود، اما حالا از یک میلیارد یورو عبور کرده است. مدیران باشگاه چگونه موفق به انجام چنین کاری شدند؟ چگونه چنین باشگاه کوچکی از دسته سوم فوتبال ایتالیا در چنین مدت زمان کوتاهی خودش را در حال رقابت در کنار غولهای اروپا میبیند؟ از لحاظ فوتبالی چقدر جا برای پیشرفت این تیم وجود دارد؟ وبسایت "گل" در مقالهای به بررسی این موضوعات پرداخته که در ادامه میخوانید:
نسخه ایتالیایی " رکسهام "
چند سال قبل از این که سریال " به رکسهام خوشآمدید " در سال ۲۰۲۲ پخش شود، مالکین فعلی کومو که یک شبکه تلویزیونی اندونزیایی هم دارند، به فکر تولید یک مستند شبه فوتبالی در ایتالیا بودند. سوارسو، یکی از مدیران باشگاه در این باره میگوید: «فکر کردیم میتواند یک موضوع آشنا برای بیننده باشد، چرا که سری آ در اوایل دهه ۹۰ محبوبیت زیادی در اندونزی داشت.»
تنها مشکل اینجا بود که فیلمبرداری باید کجا انجام شود، زیرا شهرهای محبوب ایتالیا مشکلات لجستیکی زیادی داشتند. با این حال سوارسو در حال گشتن در میلان بود که برای اولین بار نام کومو را شنید، چیزی که خود او آن را یک اتفاق خوشحالکننده مینامد.
در ظاهر، باشگاه کومو انتخاب عجیبی برای مخاطبین هدف بود، چرا که در روزهای اوج فوتبال ایتالیا به سختی یک تیم قدرتمند محسوب میشد. علاوه بر این، در حالی که باشگاه به تازگی و به زحمت موفق شده بود به دسته سوم صعود کند، زیرساختهای فرسوده به راحتی قابل رویت بود. سوارسو در این باره میگوید: «میخواهیم تمام ورزشگاه را نوسازی کنیم و آن را به شرایط خوبی برگردانیم.»
به همین خاطر کاملا مشخص بود که سوارسو چیزی که دنبالش بوده را پیدا کرده است.
حرکت هوشمندانه
پول هیچوقت موضوعی مشکلساز برای کومو نبود، چون مالکان جدید باشگاه، دو تن از ثروتمندترین مردان این سیاره هستند. چالش واقعی این بود که این پول چگونه به بهترین شکل ممکن سرمایهگذاری شود. اگر چه سوارسو با فضای سری آ آشنا بود ولی تجربهای در اداره یک باشگاه فوتبال نداشت. در نتیجه، او به سراغ دنیس وایز، ملیپوش سابق انگلیسی و باشگاه چلسی رفت.
در زمان خرید باشگاه، وایز در حال اجرای یک برنامه پرورش استعدادهای جوان در اندونزی بود. او کار خود با کومو را به عنوان مشاور آغاز کرد و سپس مدیرعامل باشگاه شد. وایز مدتی بعد در این باره گفت: «کنترل کامل باشگاه فوتبال را برعهده گرفتم، از بالا تا پایین. هر کسی که در باشگاه حضور دارد را من استخدام کردم. وقتی به آنجا رفتم، باشگاه حتی زمین تمرین اختصاصی هم نداشت و سالانه جایی را اجاره میکرد. در حقیقت، باشگاه دو بار ورشکسته شده بود و چیزی در حدود ۸۰۰ هوادار داشت. پس باید تعداد هواداران را افزایش میدادیم و زمین تمرین و یک آکادمی میساختیم. در آن زمان تمایل زیادی به کمک وجود نداشت و خودم تنها بودم. پول زیادی برای خرج کردن در بازار نقل و انتقالات در اختیار نداشتیم و مجبور بودم انتقالهای خیلی خوبی انجام دهم. در مقطعی ۱۴ بازیکن قرضی داشتیم، چون پولی برای خرج کردن وجود نداشت و بعد به شکلی ناگهانی رشد ما شروع شد.»
پروژه هیجانانگیز
در سال ۲۰۲۱، کومو موفق شده بود برای اولین بار از زمان دومین ورشکستگی خود به دسته دوم صعود کند. در آن تابستان، واضحترین هدف جاهطلبانه مالکین اتفاق افتاد و سسک فابرگاس به عنوان سهامدار و همچنین بازیکن، به این تیم ایتالیایی آمد. بدون هیچ تعجبی، وایز نقشی مهم در آوردن فابرگاس به جمع هیاتمدیره باشگاه داشت. هافبک کهنهکار تیم ملی اسپانیا که سابقه فتح جامجهانی را نیز دارد، در این باره میگوید: «دنیس بیش از هر یک از مدیران دیگر باشگاه مرا قانع کرد. پول برایم مهم نبود و به دنبال پروژهای هیجانانگیز بودم و توانستم آیندهای بلندمدت برای این باشگاه متصور شوم.»
فابرگاس، وایز و سوارسو همگی یک هدف داشتند: بازگرداندن کومو به سری آ. این اتفاقی بود که در سال ۲۰۲۴ افتاد و کومو بعد از بیش از دو دهه یک بار دیگر به بالاترین سطح فوتبال ایتالیا برگشت.
تا آن مقطع، فابرگاس تبدیل به مربی باشگاه شده بود. اگر چه از نظر فنی، سمت او دستیار اوسیان رابرتز بود، اما دلیلش این بود که بازیکن سابق آرسنال هنوز همه دورههای مربیگری خود را کامل نکرده بود. با این حال همه میدانستند که فابرگاس تصمیمهای مهم را میگیرد. تاثیرگذاری او در تیم زمانی مشخص شد که وایز در تابستان ۲۰۲۴ تصمیم به جدایی از کومو گرفت و گفت: «مالکین باشگاه تصمیم گرفتهاند که جهتی که سسک فابرگاس میگوید را دنبال کنند.»
وایز بعدها مدعی شد که سوارسو میخواسته کنترل بیشتری بر امور باشگاه داشته باشد و ساختار مالی باشگاه را بر هم بزند و به همین خاطر تصمیم درستی گرفته که از چیزهایی که با آن موفق نبوده، فاصله گرفته است.
با این حال، فابرگاس و سوارسو به خوبی همراستا بودند. مربی اسپانیایی در این باره میگوید: «هر دوی ما یک دیدگاه و هدف داریم و آن رسیدن به بالاترین جای ممکن است. هنوز باشگاه کوچکی هستیم ولی جاهطلبیهای خیلی بزرگی برای آینده داریم.»
اوجگیری
کومو نمیخواست صرفا در سری آ حضور داشته باشد. آنها میخواستند خیلی زود به قهرمانی برسند و این به معنای خرج بیشتر بود. خرجهای باشگاه (۵۲ میلیون یورو) بیش از ۵ برابر درآمدهای باشگاه (۱۰ میلیون یورو) در طول فصلی بود که این تیم از سری بی به دسته اول صعود کرد و این تیم با حضور در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا نیز به خرج کردن بیشتر ادامه داد. در پایان اولین فصل حضور کومو در سری آ، خالص تراز باشگاه چیزی در حدود منفی ۹۳ میلیون یورو بود و این عدد در فصل گذشته به حدود منفی ۱۰۸ میلیون یورو رسید.
خط فکری مدیران کومو مشخص بود: باید برای اوجگیری خرج کرد. این استراتژی برای آنها نتیجه داده یا دست کم تا امروز نتیجه داده است. فابرگاس توانسته تیم را در فصل گذشته در رده چهارم قرار دهد و این چیزی بود که حتی مدیران باشگاه را نیز متعجب کرد.
با این وجود سوارسو اصرار دارد که صعود به لیگ قهرمانان موضوعی اجباری برای ایجاد توازن مالی نبوده و باشگاه هیچ فشار مالی برای صعود به اروپا نداشته است. او میگوید: «ما یک هدف ورزشی مشخص تعیین نمیکنیم. نگاهمان به این شکل نیست. همه چیز را از نظر سودآوری نگاه میکنیم. اگر بودجه را درست مدیریت کنیم، بر این باوریم که میتوانیم در عرض دو یا سه سال به سوددهی برسیم.»
این قطعا یک احتمال است، به خصوص که کومو روند خوبی را در ساختن برند خود طی کرده است.
جذب ستارهها
آنتونیو دی کیانی، کارشناس فوتبال به "گل" میگوید: «اگر نگاهی به حسابهای مالی بیندازید، کومو در حال حاضر باشگاهی زیانده است، اما میتوانم بگویم در چنین شرایطی چنین موضوعی کاملا عادی است. آنها الگویی متفاوت از چیزی که معمولا در دنیای فوتبال میبینیم را دنبال میکنند. مالکان کومو باشگاهی تثبیت شده با درآمدهای بالا را نخریدند. آنها باشگاهی حاضر در دستههای پایینتر را گرفتند و عملا از دل آن باشگاهی جدید ساختند. آنها در طول سه فصل گذشته تقریبا ۲۰۰ میلیون یورو ضرر داشتهاند ولی توانستند به سری آ و بعد لیگ قهرمانان صعود کنند. مشخصا ورزشگاه این تیم کوچک است و ظرفیت کم آن یک مشکل به حساب میآید، اما باشگاه در حال نوسازی آن است. مدیران میخواهند زیرساختها را بهتر و ورزشگاه را نیز بهسازی کنند ولی قصد دارند ظرفیت آن را نیز به ۱۵ تا ۱۷ هزار نفر برسانند که شامل صندلیهای "ویآیپی" میشود. با این کار باشگاه میتواند در روزهای بازی درآمد خوبی داشته باشد. از همه مهمتر، کومو در حال فعالیت و انجام تبلیغات فراوان در مورد دریاچه کومو است. این دریاچه را در همه جای دنیا میشناسند و اهمیت زیادی دارد. مالکین قبلی از این موضوع استفادهای نکردند، اما مالکین جدید بیهیچ تعجبی در حال انجام تمام کارهای ممکن برای استفاده از این برند هستند و میخواهند از این جاذبه برای درآمدزایی باشگاه استفاده کنند.»
جذب کردن افراد مشهور فراوان نیز به این اتفاق کمک کرده است. در طول ۱۸ ماه اخیر ستارههای هالیوودی زیادی در ورزشگاه کومو دیده شدهاند و نکته جالب این است که سوارسو میگوید هیچ یک از این حضورها توسط باشگاه ترتیب داده نشده است: «چنین کاری نکردهایم. آنها خودشان به ورزشگاه آمدند. آنها در مورد کاری که فابرگاس در کومو کرده میشنوند و دوست دارند آن را از نزدیک ببینند.»
مدیرعامل فوتبالی
خیلی سخت است که اهمیت فابرگاس در پروژه کومو را نادیده بگیریم. باشگاه سهامداران مهم دیگری نظیر تیری هانری، رافائل واران و... نیز دارد ولی فابرگاس مهمترین مرد و چهره این باشگاه است و سوارسو این مربی را "مدیرعامل فوتبالی" باشگاه نامیده است. او میگوید: «فابرگاس در اجرای برنامهای که هیاتمدیره به او داده است نقش مهمی دارد. برعکس سایر تیمها، اتکای ما فقط به مربی و مدیر ورزشی نیست. یک هیات فوتبالی بزرگ داریم که شامل فابرگاس و کادر فنی او نیز میشود و خود من هم به عنوان نماینده مالکان در آن حضور دارم. سعی میکنیم در قالب یک کمیته تصمیمگیری کنیم و هویتی که برای باشگاه ساختهایم را سرلوحه کارمان قرار دهیم، اما فابرگاس در ساختن این هویت نقش مهمی داشته است.»
مالکان از همان آغاز برای فابرگاس مشخص کردند که انتظار دارند تیمی را ببینند که فوتبالی رو به جلو ارائه میدهد. هدف تیم چندان روی کسب پیروزی نبود، بلکه سرگرم کردن و به شوق آوردن هواداران اهمیت بیشتری داشت و دلیل آن هم مشخص بود: اول جذب بازیکنان بزرگ به باشگاه و دوم جذب گردشگر.
درست است که ورزشگاه کومو ظرفیت کمی دارد ولی شهر کومو هم شهر کوچکی است و تنها ۸۲ هزار سکنه دارد. با این وجود، کومو میزبان گردشگر زیادی میشود و هدف سوارسو این بود که ورزشگاه تیم تبدیل به یکی از اصلیترین جاذبههای گردشگری شهر شود. او میگوید: «وقتی آمدم، ۶/۱ میلیون گردشگر داشتیم، بعد از گذشت ۵ سال این عدد به ۸/۴ میلیون رسیده است. به همین خاطر باید راهی داشته باشیم تا از این افزایش گردشگر درآمدزایی کنیم. دوست دارم فکر کنم که برنامه اقتصادی ما چیزی شبیه به دیزنی است. چیزی که ما را منحصربهفرد میکند، نحوه ارتباط دادن تجربه تماشای فوتبال به صنعت گردشگری و دریاچه کومو است. حالا دیگر آکادمی هم داریم. حتی آکادمی فصلی در تابستان تا والدین بچههای خود را به اینجا بیاورند و خودشان به سفر بروند. وقتی در دسته دوم بودیم در ۱۲۲ کشور جهان بلیتفروشی داشتیم. سال گذشته ۲۰ درصد درآمد فروش ما از فروشهای خارجی بود و این فصل ۱۲ درصد این درآمد تنها از کشور آمریکا است. اگر امروز در شهر قدم بزنید، لوگوهای زیادی از باشگاه ما میبینید در حالی که سه سال پیش حتی یک مغازه هم در شهر نداشتیم. حالا ۴ مغازه داریم. داریم برای ۸۵ هزار سکنه و ۸/۴ میلیون گردشگر که هر تابستان به اینجا میآیند فعالیت میکنیم. میخواهیم از نظر جهانی بزرگتر شویم و گردشگرمان را به ۴۸ میلیون یا ۴۰۰ میلیون یا هر عدد منطقی دیگری برسانیم. اگر موفق شویم، عالی خواهد بود، چون کسب سود در طول تنها ۸ سال، سرعت به شدت بالایی دارد.»
جهت درست
کومو مشخصا هنوز به موفقیت نرسیده است. با وجود تمام تواناییهای فابرگاس به عنوان مربی، باشگاه هنوز به شدت برای ساختن ترکیبی خوب به پنجره نقل و انتقالات وابسته است و اندکی طول میکشد تا بتواند استعدادهای محلی خود را از آکادمی به تیم اصلی بیاورد و همین موضوع توضیح میدهد که چرا هنوز نتوانسته پول زیادی از فروش بازیکن کسب کند.
همچنین هنوز راه زیادی تا رسیدن به ارزش یک میلیارد یورویی باشگاه وجود دارد و اگر این اتفاق بیفتد، کومو پشت سر اینتر با ارزش ۱/۲ میلیارد، یوونتوس با ارزش ۸۴/۱ میلیارد و میلان با ارزش ۸/۱ میلیارد در رده چهارم و بالاتر از ناپولی با ارزش ۹۶۷ میلیارد یورو قرار خواهد گرفت. دی کیانی میگوید: «مالکان مشخصا همیشه بلندپرواز هستند و دوست دارند در مورد افزایش ارزش باشگاه صحبت کنند، اما کومو در فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ تقریبا ۵۰ میلیون یورو درآمد داشت که در میان پردرآمدترینها در ایتالیا قرار نمیگیرد. آنها این فصل در لیگ قهرمانان هستند و اگر چه درآمدشان به پیشرفتشان در تورنمنت بستگی دارد، اما تصور میکنم فقط به خاطر حضور در مسابقات ۳۰ تا ۴۰ میلیون یورو خواهند گرفت و شاید در این فصل بتوانند به درآمدی در حدود ۱۰۰ میلیون یورو نزدیک شوند. با این وجود، ارزشگذاری یک میلیارد یورویی جاهطلبانه است، چون در ورزش تضمینی وجود ندارد و باید منتظر ماند و دید که این تیم از لحاظ نتیجهگیری چقدر ثبات خواهد داشت و آیا میتواند دائما برای کسب چهار جایگاه برتر جدول تلاش کند؟ آیا این تیم از حالا به بعد هر سال در اروپا حضور خواهد داشت؟ اگر یک فصل بد داشته باشند و به دسته دوم برگردند، چه میشود؟
این سوالات از منظر ورزشی وجود دارد و روی ارزش باشگاه نیز اثر میگذارد. از نظر ارزش داراییها، بهسازی ورزشگاه و تمام فعالیتها برای افزایش درآمد، حرکتی در جهت درست است که ارزش باشگاه را افزایش میدهد. از نظر من، از حالا به بعد، خرید و فروش بازیکن نقش مهمتری در رویکردهای مدیران باشگاه خواهد داشت تا تراز مالی متعادلتر شود، چرا که این موضوع برای یوفا اهمیت زیادی دارد. در حال حاضر ارزش بازیکنان کومو چیزی در حدود ۵۸۴ میلیون یورو است. در حالی که سپتامبر گذشته این عدد روی ۲۸۸ میلیون بود. این افزایش به خاطر افزایش ارزش تعداد زیادی از بازیکنان این تیم اتفاق افتاده و بازیکنانی نظیر مویزه کین و تروه چالوبا نیز در تابستان به ترکیب اضافه شدند و به همین خاطر افزایش ارزش در کومو را شاهد هستیم. مشخصا رسیدن به عدد یک میلیارد یورو، یک هدف کوتاه مدت نیست ولی در میان مدت یا بلندمدت اگر همه چیز خوب پیش برود، کاملا ممکن است.»
اگر فوتبال این تیم به خوبی و زیبایی محل قرارگیری استادیوم باقی بماند، اولین حضور کومو در لیگ قهرمانان، آخرین حضور آن در این تورنمنت نخواهد بود.
انقلاب کومو
کلمنت لیزی (فوربس)
دو فصل پیش، کومو یکی از تیمهای شگفتیساز سری آ بود. این تیم پروژه جذابی داشت که در کنار یک دریاچه بنا شده بود و مالکانی ثروتمند آن را پشتیبانی میکردند و مربی جوانی با دوران بازی فوقالعاده نیز سکان هدایت این تیم را در دست داشت.
یک برد نمیتواند باعث شهرت یک تیم شود، اما زنجیرهای از نتایج خوب میتواند آغازکننده این روند باشد. شکست دادن ناپولی که در چهار سال اخیر دو بار قهرمان سری آ شده - آن هم در ورزشگاه دیهگو مارادونا - از آن دست نتایجی است که باعث میشود توجه سایر تیمهای لیگ برتری به کومو معطوف شود.
چیزی که اوجگیری کومو را جذاب میکند، فقط نتایج این تیم نیست. بلکه روش آن است. سسک فابرگاس سیستمی مبتنی بر پرس زیاد را ایجاد کرده که در لیگی که از نظر تاریخی بر مبنای دفاع سازمانیافته و کنترل ضرباهنگ بازی استوار است، بسیار نادر محسوب میشود. این رویکرد در دیدار مقابل ناپولی کاملا محسوس بود و فشار بیوقفه کوموییها باعث شد که این تیم به گل پیروزی برسد. این سبکی است که فضای سری آ را تغییر داده و در حال حاضر نیز نتیجه میدهد.
کومو فصل پیش جلوتر از یوونتوس و میلان در رده چهارم قرار گرفت تا آخرین سهمیه حضور در لیگ قهرمانان را از آن خود کند. این اتفاق به راحتی نیفتاد، بلکه محصول تکرار یک برنامه بود. کومو در فصل جدید به روند فصل قبل ادامه میدهد و نتایج خوبی هم گرفته است. مالکین جدید کومو که دو برادر میلیاردر اندونزیایی هستند، بیش از ۱۵۱ میلیون دلار در این تابستان خرج کردند تا تیمی قدرتمند بسازند. در ایتالیا تنها یوونتوس بود که بیشتر هزینه کرد و همین موضوع گویای جاهطلبیهای کومو هم در سری آ و هم در اروپا است.
آناستاسیوس دوویکاس تبدیل به مهره اساسی کومو شده بود. او در فصل پیش بهترین گلزن تیمش بود و در میان برترین گلزنان سری آ نیز در رده دوم قرار گرفت و در این فصل هم توانسته به خوبی گلزنی کند. علاقه فابرگاس به این مهاجم فیزیکی کاملا مشخص است و به همین خاطر دوویکاس توانسته به خوبی هویت تهاجمی مورد علاقه مربی را در زمین پیاده کند. البته همین محوریت مهاجم میتوانست در میان جدول فشرده مسابقات این فصل تبدیل به نقطه ضعف تیم فابرگاس شود. با توجه به جدایی قرضی آلوارو موراتا که گزینه جانشین مهاجم نوک اصلی در فصل گذشته بود، دوویکاس تنها مهاجم نوک تخصصی کومو محسوب میشد.
فابرگاس در مورد این موضوع کاملا واقعبین بود، چرا که یک مهاجم نوک نمیتواند به تنهایی در تمام مسابقات سری آ، جام حذفی و لیگ قهرمانان حضور پیدا کند. به همین خاطر در ساعات پایانی نقل و انتقالات تابستانی، سران کومو به جذب مویزه کین، مهاجم فیورنتینا روی آوردند. البته این یک خرید بینقص نیست و بیشتر خریدی ضروری محسوب میشود که باشگاه به خاطر موفقیتهای اخیرش و حضور در تورنمنتهای اروپایی برای اولین بار در تاریخ خود باید انجام میداد. ضمن این که کومو در تابستان توانست نیکو پاز که یکی از بهترین بازیکنان جوان لیگ بود را نیز نگه دارد.
حضور کومو در مسابقات این فصل لیگ قهرمانان واقعا اتفاقی شگفتانگیز است. این تیم ۷ سال پیش یک تیم دسته چهارمی بود و حالا برای اولین بار در تاریخ ۱۱۹ ساله خود در لیگ قهرمانان شرکت کرده و در ادامه نیز باید مقابل تیمهایی نظیر منچستریونایتد و پاریسنژرمن قرار بگیرد. ورزشگاه اختصاصی این تیم برای مطابقت پیدا کردن با استانداردهای لیگ قهرمانان بهسازی شده و با این وجود باز هم میتواند اندکی بیش از ۱۰ هزار نفر را برای شبهای مسابقات لیگ قهرمانان در خود جای دهد.
همین تضاد یعنی میزبانی یک ورزشگاه کوچک از مدافع عنوان قهرمانی اروپا، نشاندهنده داستان خاص کومو است. کومو یک غول بزرگ نیست که مقابل تیمهای بزرگ دیگر اروپا و برای قهرمانی رقابت کند. آنها باشگاهی تازه سر و سامان گرفته هستند که میخواهند در زمانی واقعبینانه زیرساختهای مناسبی بسازند.
فابرگاس هم از همین حالا اهمیت تلاش برای کسب عناوین قهرمانی را برای شاگردانش کمرنگ کرده و میگوید: «بازی کردن در بالاترین سطح و هر سه روز یک بار کار آسانی نیست.»
انتظاراتی که از کومو میرود حالا دیگر شبیه شوخی نیست. شاگردان فابرگاس نشان دادهاند که میتوانند تیمی مدعی قهرمانی نظیر ناپولی را شکست دهند. این که بتوانند در کورس قهرمانی قرار بگیرند، به عمق ترکیب تیم ربط دارد.
اگر مشکل مهاجم تیم فابرگاس با جذب کین حل شود، کومو در حالی در لیگ قهرمانان حاضر میشود که نشان داده توانایی پیروزی در بازیهای مهم را دارد، اما اگر این اتفاق هم نیفتد پرس شدیدی که باعث شد تیم فابرگاس به لیگ قهرمانان برسد میتواند به خاطر خستگی ناشی از حضور در سه تورنمنت به شکل همزمان کمرنگ شود. در هر صورت، شگفتیساز جدید سری آ دیگر یک جرقه نیست و میخواهد فصلی فوقالعاده را سپری کند.
*آرمین زمانی