بازگشت‌های رویایی
کیهان ورزشی-
وقتی زمان بازنشستگی نزدیک می‌شود، طبیعتا گزینه‌های در دسترس فوتبالیست‌های برجسته نیز با محدودیت بیشتری مواجه می‌شود. بسیاری از این بازیکنان به دنبال دریافت آخرین دستمزد سنگین خود هستند، حتی اگر این کار به معنای رفتن به لیگی کمتر شناخته شده باشد تا دست‌کم از این راه امنیت مالی بیشتری برای خود و خانواده‌شان فراهم کنند.
اما همان‌قدر هم رایج است که بازیکنان سعی کنند چیزی به باشگاهی بدهند که زمانی هوادارش بودند یا فوتبال را در آنجا شروع کردند. بازگشت به خانه به بازیکنان برجسته اجازه می‌دهد تا فضایی احساسی ایجاد کرده، جایگاه خودشان در دل هواداران را محکم‌تر کنند و پایانی خوش رقم بزنند.
چنین انتقال‌هایی معمولا به خاطر محبت زیاد و وفاداری اتفاق می‌افتد، نه به دلیل پول. یکی از بهترین نمونه‌های آن چند ماه پیش اتفاق افتاد و آندر هررا، بازیکن سابق منچستریونایتد بعد از ۱۵ سال دوری مجددا به رئال زاراگوزا برگشت و در عین حال قبول کرد که تمام دستمزدش را به موسسه خیریه باشگاه اهدا کند.
البته مورد هررا غیرمعمول است، چون رایگان بازی کردن چندان باسابقه نیست ولی ستاره‌های دیگری هم بوده‌اند که حاضر شده‌اند دستمزدشان را به شدت کاهش دهند تا به باشگاه دوران کودکی‌شان برگردند. ضمن این که انگیزه برای کسب موفقیت نیز تا لحظه آخر در آنها شعله می‌کشیده است. در حقیقت انخل دی‌ماریا، ستاره آرژانتین در سال ۲۰۲۵ به طور رایگان به روزاریو سنترال پیوست و رهبر این تیم در رسیدن به اولین قهرمانی باشگاه در لیگ از سال ۱۹۸۷ بود. وب‌سایت "گل" به بررسی ۷ بازگشت موفق پرداخته که در ادامه می‌خوانید:
روی کاستا (بنفیکا)
کاستا هافبکی در کلاس جهانی بود که توازنی عالی ایجاد می‌کرد و می‌توانست ارسال‌های فوق‌العاده‌ای از هر گوشه زمین انجام دهد. میلان به مدت ۵ سال از نبوغ او بهره برد و توانست سری آو لیگ قهرمانان را فتح کند. کاستا یکی از ستارگان تیم در کنار بازیکنانی نظیر مالدینی، پیرلو، کاکا و شوچنکو بود.
بنفیکا بود که هویت فوتبالی روی کاستا را شکل داد و او هم در هنگام ترک باشگاه به مقصد فیورنتینا در سال ۱۹۹۴، با هواداران تیم پرتغالی عهد کرد که روزی به این تیم برگردد. ستاره پرتغالی به عهدش وفا کرد و در سال ۲۰۰۶ بعد از توافق با میلان برای فسخ قراردادش، به بنفیکا برگشت.
اگر چه بازسازی روز‌های خوب یکی از انگیزه‌های اصلی کاستا بود، اما او می‌خواست بنفیکا را از بحران بیرون بکشد. این تیم در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۵ با فاصله زیاد از قهرمان سوم شده بود و دیگر نشانی از هویت بنفیکا در این تیم دیده نمی‌شد.
اولین فصل بازگشت کاستا پر از مصدومیت بود ولی حضورش در تیم بلوغ و استاندارد‌های برجسته را به رختکن برگرداند و بنفیکا توانست تا یک چهارم نهایی جام یوفا پیش بیاید. او فصل بعد به آمادگی برگشت و در سال ۲۰۰۷ برنده جایزه بهترین بازیکن سال باشگاه بنفیکا شد. اسطوره میلان در ۴۸ بازی در تمام مسابقات به میدان رفت و ۷ گل زد که شامل دو گل فوق‌العاده به کپنهاگن در انتخابی لیگ قهرمانان نیز می‌شود. همین اتفاق باعث شد تا مربی کپنهاگن بعد از بازی در مورد کاستا بگوید: «به نظرم او حتی برای هم‌تیمی‌های خودش هم بیش از حد باهوش است.»
قهرمانی باز هم به بنفیکا نرسید ولی کاستا باشگاه را در شرایطی ترک کرد که تیم دوباره به روز‌های خوب و متعادلش بازگشته بود. او در بازی خداحافظی خود استقبالی باشکوه را دریافت کرد و رو به هواداران گفت: «امروز چیزی در من پایان یافت که انجام آن را از ۹ سالگی شروع کرده بودم، اما به جای اشک ریختن، می‌خواهم لبخند بزنم، چون دارم در جایی به کارم پایان می‌دهم که آرزو داشتم، یعنی بنفیکا. هیچ چیز نمی‌تواند حس خوبی که الان دارم را از بین ببرد.»
روی کاستا مدتی بعد مدیر ورزشی باشگاه شد. او در سال ۲۰۲۱ ریاست باشگاه را برعهده گرفت و هنوز در این سمت حضور دارد.
دیه‌گو میلیتو (ریسینگ کلاب)
دیه‌گو بازیکنی بود که دوران اوجش دیر شروع شد. او در جنوا و رئال‌زاراگوزا توانسته بود خودش را به عنوان مهاجمی خوب اثبات کند ولی تا قبل از ۳۰ سالگی به اوج فوتبالش نرسید و این اتفاق زمانی افتاد که مورینیو تصمیم گرفت وی را به اینتر بیاورد.
مهاجم آرژانتینی در فصل ۲۰۱۰-۲۰۰۹ که اینتر فاتح سه گانه شد، نقشی کلیدی داشت و در فینال لیگ قهرمانان زننده هر دو گل تیمش مقابل بایرن‌مونیخ بود. بعد از این اتفاق، او ۴ سال دیگر نیز در سن‌سیرو ماند و سپس به باشگاه ریسینگ کلاب برگشت، همان باشگاهی که فوتبالش را در سال ۱۹۹۹ در آن شروع کرده بود.
میلیتو بعد از گلزنی در اولین بازی خود هنگام برگشت به ریسینگ، این تیم را در رسیدن به قهرمانی در پریما دویژن آرژانتین یاری کرد و به ۱۳ سال ناکامی باشگاه در رسیدن به قهرمانی پایان داد. او تبدیل به تنها بازیکنی شد که دو قهرمانی ملی را با یک باشگاه با دو نسل متفاوت تجربه می‌کند. ریسینگ در ۸ بازی از ۹ بازی پایانی خود با میلیتو به پیروزی رسید. میلیتو در مجموع تنها ۱۷ بازی انجام داد و در ۳۵ سالگی توانست ۹ گل بزند.
میلیتو بعد از پیروزی حساس تیمش در هفته پایانی گفت: «باورم نمی‌شود. این نقطه اوج یک رویا است. توانستم آسمان را با دست‌هایم لمس کنم.» این مهاجم دوست‌داشتنی در سال ۲۰۱۶ بازنشسته و به کادر فنی و مدیریتی ریسینگ اضافه شد تا با مدرن کردن ساختار‌های ورزشی باشگاه میراثی حتی بیشتر از قبل از خود بر جای بگذارد.
درک کویت (فاینورد)
کویت بیشتر به خاطر دوره ۶ ساله حضورش در لیورپول مشهور است. او به خاطر تلاش‌های بی‌وقفه‌اش در زمین مسابقه و به ثمر رساندن گل‌های مهم، یکی از بازیکنان محبوب هواداران بود. وی در ۱۰۴ بازی برای تیم ملی هلند هم ۲۴ گل زد و در ۵ تورنمنت ملی برای "لاله‌های نارنجی" حضور داشت.
اما باید گفت که بهترین روز‌های او با پیراهن فاینورد بود. کویت برای این تیم هلندی در اولین دوره حضورش ۷۰ گل زد و بعد از بازگشت به فاینورد در سال ۲۰۱۵، توانست ۳۸ گل دیگر به این آمار اضافه کند. ۲۳ گل از این تعداد گل در اولین فصل بازگشت او به فاینورد وارد دروازه رقبا شد. تیم هلندی فاتح جام حذفی شد و در این میان کویت ۵ پاس گل داد.
کویت در حالی که ۳۶ ساله بود، در فصل ۲۰۱۷-۲۰۱۶ توانست در به ثمر رسیدن ۲۱ گل نقش داشته باشد که شامل هت‌تریک او در هفته پایانی فصل می‌شود و باعث شد فاینورد بعد از ۱۸ سال یک بار دیگر فاتح لیگ شود. کویت در این باره به خبرنگاران گفت: «وقتی دو سال قبل به فاینورد برمی‌گشتم می‌دانستم که می‌توانیم قهرمان شویم و وقتی چنین حرفی زدم، همه به من خندیدند. من در فینال لیگ قهرمانان و فینال جام‌جهانی و باشگاه‌های محبوبی بازی کرده‌ام، اما این بهترین خاطره دوران حرفه‌ای‌ام است.»
سه روز بعد از این قهرمانی، کویت کفش‌هایش را آویخت و به مربیگری روی آورد. اولین فرصت مربیگری او هم در فاینورد و تیم زیر ۱۹ ساله‌های این باشگاه بود.
رابین فن‌پرسی (فاینورد)
فن‌پرسی هم مثل کویت بعد از حضور در فاینورد بود که توانست تبدیل به یکی از بهترین مهاجمان تاریخ لیگ برتر شود. او در آرسنال یک ستاره بود و توانست در فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲ منچستریونایتد را به قهرمانی لیگ برساند و سپس مانند کویت مسیر بازگشت به فاینورد را در پیش گرفت. فن‌پرسی در ۳۴ سالگی به تیم هلندی برگشت و توانست تاثیری آنی داشته باشد. او در ۱۴ بازی ۷ گل زد تا جایگاهش به عنوان بازیکن محبوب هواداران را تقویت کند و در فینال جام‌حذفی هم گلزنی کرد تا تیم به قهرمانی برسد.
او در فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ که آخرین فصل فوتبالش بود، کاپیتانی فاینورد را بر عهده داشت و با زدن ۱۸ گل در تمام مسابقات، الگویی مناسب برای هم‌تیمی‌هایش محسوب می‌شد. درخشش این مهاجم در فصل آخر ارزش زیادی برای هواداران داشت و خود او با لبخند برای تیم محبوبش بازی می‌کرد، لبخندی که سال‌ها بود ندیده بودیم. او در این باره گفت: «تفریح فوتبال برایم از بین رفته بود. نمی‌خواستم کارم بدون لذت به پایان برسد و این لذت و تفریح در فاینورد یک بار دیگر برگشت.»
فن‌پرسی که دومین گلزن تمام ادوار تیم ملی هلند نیز هست، یک بار دیگر و در سال ۲۰۲۵ و در قامت مربی به فاینورد برگشت. اگر چه دستاورد او در تنها فصل مربیگری‌اش برای این باشگاه قرار گرفتن در جایگاه دوم و کسب مجوز حضور در لیگ قهرمانان بود و بعد از ۱۶ ماه برکنار شد، هنوز هم جایگاهی خاص در میان هواداران فاینورد دارد.
کارلوس توز (بوکا جونیورز)
توز در دورانی پر از جام و قهرمانی و با پیراهن تیم‌های منچستریونایتد، منچسترسیتی و یوونتوس خودش را به عنوان یکی از بهترین مهاجمان اروپا ثابت کرد، اما قلبش همیشه برای بوکاجونیورز می‌تپید. ستاره آرژانتینی اولین بار در سال ۲۰۰۵ بوکا را ترک کرد ولی بعد از ۱۰ سال و به مدت دو فصل به این باشگاه برگشت و یک بار دیگر در سال ۲۰۱۸ راهی تیم آرژانتینی شد.
سومین و آخرین دوره حضور توز در بوکا قطعا موثرترین دوره بود و این تیم توانست در طول سه سال به چهار قهرمانی برسد. توز در ۱۱۲ بازی در ثبت ۴۵ گل نقش داشت که خاطره‌انگیزترین آنها در دیدار پایانی فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹ به ثمر رسید.
توز در سال ۲۰۲۱ به فوتبال خود خاتمه داد و دلیل آن را ناراحتی ذهنی ناشی از مرگ پدرش اعلام کرد. او در مراسم خداحافظی خود گفت که خونش قرمز نیست و آبی و زرد است.
مارسلو (فلومیننزه)
مارسلوی برزیلی در سال ۲۰۰۵ فلومیننزه را ترک کرد تا به رئال‌مادرید برود و در دوران حضورش در سانتیاگو برنابئو توانست تبدیل به یکی از بهترین بازیکنان تاریخ این باشگاه شود و به ۲۵ قهرمانی برسد. او در سال ۲۰۲۲ به عنوان بازیکن آزاد تیم اسپانیایی را ترک کرد و بعد از دورانی کوتاه در المپیاکو، بازگشتی باشکوه به فلومیننزه داشت تا بیش از ۳۰ هزار هوادار در مراسم معارفه اش در ورزشگاه ماراکانا حاضر شوند. مارسلو رو به هواداران حاضر در مراسم گفت: «این بهترین لحظه زندگی من است. دارم به خانه برمی‌گردم. از همه ممنونم. مطمئنم همه ما سالی فوق‌العاده را سپری می‌کنیم.»
مارسلو در ماه آوریل گلی فوق‌العاده به فلامینگو زد و تیم در فینال قهرمان شد. مارسلو در رسیدن فلومیننزه به فینال جام لیبرتادورس نیز نقش مهمی داشت و بعد از قهرمانی تبدیل به دوازدهمین بازیکنی شد که هم فاتح لیگ قهرمانان شده و هم جام لیبرتادورس. مارسلو بعد از قهرمانی با اشک گفت: «رئالی‌ها قطعا درک خواهند کرد. این مهم‌ترین جام من در سطح باشگاهی است، چون این باشگاه باعث شد من رشد کنم.» او مدتی بعد اعلام کرد که حس می‌کرده به فلومیننزه دین دارد و قطعا با این قهرمانی دین خود را پرداخت کرده است.
۸ ماه بعد از این قهرمانی قرارداد مارسلو به خاطر اختلاف نظر با مانو منزس، مربی وقت باشگاه فسخ شد. با این حال هیچ منازعه‌ای بین بازیکن و باشگاه وجود نداشت و فلومیننزه با نامگذاری زمین تمرینی جدید باشگاه به نام مارسلو، از این بازیکن تقدیر کرد. مارسلو در نهایت در فوریه ۲۰۲۵ کفش‌هایش را آویخت.
سنتی کازورلا (رئال اوویدو)
کازورلا ۷ سال در تیم‌های پایه باشگاه اوویدو بازی کرد، اما وقتی باشگاه با مشکلات مالی جدی رو‌برو شد، به اجبار تیم را ترک کرد و فوتبال حرفه‌ای اش در ویارئال شروع شد. او در سه دوره مختلف برای ویارئال به میدان رفت و در موفقیت‌های تیم ملی اسپانیا در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ نیز نقش داشت.
آرسنال بعد از درخشش کازورلا او را جذب کرد. این بازیکن به لطف توانایی‌هایش در بازی‌سازی و چند پسته بودن، خیلی زود تبدیل به یکی از اسطوره‌های باشگاه شد و زیر نظر آرسن ونگر در دو اف‌ای کاپ نیز به قهرمانی رسید. کازورلا در قطر و با السد ۶ جام دیگر فتح کرد و سپس در ۳۸ سالگی و در اگوست ۲۰۲۳ به اوویدو برگشت.
کازورلا اصرار داشت تا با حداقل دستمزد مجاز به میدان برود و ۱۰ درصد از درآمد فروش پیراهن‌هایش نیز به آکادمی باشگاه تعلق بگیرد. هدف این هافبک، بازگشت اوویدو به لالیگا بعد از ۲۴ سال بود.
اوویدو در فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ به این هدف رسید و کازورلا در قلب این موفقیت قرار داشت. اوویدو به پلی‌آف راه یافت و در نیمه نهایی آلمریا را شکست داد و کازورلا زننده گل پیروزی تیم از روی یک ضربه ایستگاهی بود. او در فینال هم مقابل میراندس گلزنی کرد تا تیم کامبک بزند.
این هافبک در ۴۰ سالگی قراردادش را یک فصل دیگر تمدید کرد تا بتواند با باشگاه دوران کودکی خود در لالیگا حضور داشته باشد. با وجود تمام تلاش‌های کازورلا که به عنوان یار تعویضی به میدان می‌آمد، متاسفانه اوویدو فصل را در قعر جدول به پایان رساند و دوباره سقوط کرد.
با این حال کازورلا باز هم دوران بازی خود را به شکل خوبی به پایان رساند و در پیامی اعلام کرد: «حالا که همه چیز به پایان رسیده، حالا که کفش‌هایم را می‌آویزم و سر و صدا‌ها تمام شده، همه چیز در جای خودش است، چون پایان من در یک جای نامعلوم نبود و در خانه رقم خورد.»
*آرمین زمانی