حبیب زرین نام

5 اردیبهشت 94، فرصت اجازه داد که با او در غبار زمان گپ و گفت داشته باشیم. در دوران بازیگری نمیخواست به هر قیمتی تن به هر کاری بدهد تا فیکس تیم ملی شود و از طرفی نامش برسر زبانها بیفتد یا تصاویرش مرتب در صفحات اول کیهان ورزشی و دنیای ورزش به چاپ برسد. آسیبدیدگی چشم، از دست دادن بهترین دوست، آن حادثه تلخ رستوران سنتی تجریش، فوت والدین و... خاطرات تلخ حبیب زریننام محسوب میشدند اما او در پایان آن مصاحبه تلفنی، با آرامش خاطر گفت خدا را شکر که سالم زندگی کردم تا امروز هم بتوانم مثل دوران جوانی، با دوستان قدیمی همچنان پا به توپ شوم و این یکی از خاطرات شیرین وی به حساب میآمد. ضمن آنکه با تمام وجود به تنها دختر و پسرش و همچنین به تنها نوهاش عشق میورزید و دیدن این عزیزان نیز برای او در کنار فوتبال بیاندازه لذتبخش بود. حبیب زریننام، در قلب دفاع، سختکوش و غیرقابل نفوذ بود، با آن قد و قواره درشت و مهمتر از همه با آن روح جنگندگی که داشت، به هیچ مهاجمی در زمین و هوا اجازه خودنمایی نمیداد و با این همه صحبتها، او روح لطیفی هم داشت. «حبیب» پس از 61 سال عمر، هفته پیش بدرود حیات گفت و نهال شاداب زندگانی او همراه همه آرزوهای انسانیش پژمرد، به دیار خاموشی رفت، آنجا که از دوروییها، بیایمانیها و پیمانشکنیها دیگر اثری نیست. متن مصاحبه با مرحوم زریننام که اردیبهشت ماه 94 انجام شد، در پی می آید:

ملی پوش پیشین فوتبال کشورمان دارفانی را وداع گفت.