تراکتور "ده نفره" تیم شد!
کیهان ورزشی-
هفته گذشته در همین صفحه در مطلبی با عنوان:" با روحیه ایرانی به میدان بیائید" در مورد شکست دو بر یک تراکتور مقابل العین خطاب به سرمربی و اعضای باشگاه تراکتور نوشتیم: "در میدان ورزش باید بر اساس داشته‌ها برنامه ریزی و مدیریت کرد و اتفاقا با همان داشته‌ها برای کسب بهترین نتیجه با تمام وجود مایه گذاشت. " نوشتیم:" با نگاهی به تاریخ ورزش و فوتبال خود درخواهیم یافت که ما در شرایط نابرابر و سخت همیشه بهترین نتایج را گرفتیم و هر گاه در پر قو خواب بودیم، بدترین نتایج را مقابل ضعیف‌ترین‌ها کسب کرده‌ایم! ما بر خلاف سرمربی این تیم معتقد هستیم علی رغم همه مشکلات تراکتور می‌تواند و باید بهتر نتیجه بگیرد. "در بازی تراکتور و نفتچی ازبکستان، نماینده فوتبال کشورمان تا دقیقه شصت و یک بازی که روی اشتباه فاحش فرشاد فرجی ده نفره شد، با همان سبک و سیاق بازی مقابل العین بازی کرد. نتیجه گلی بود که این تیم در دقایق ابتدایی نیمه دوم دریافت کرد آن هم در حالی که حریف برتری محسوسی مقابل تراکتور داشت و باز شدن دروازه این تیم کاملا متصور بود. اما از لحظه‌ای که تراکتور ده نفره شد گویی این تیم تازه یادش آمد برای چه به عمان آمده و قرار است مقابل نماینده فوتبال ازبکستان چطور بازی کند؟!. در حقیقت با "اخراج فرجی" تراکتور ده نفره تازه تیم شد و مثل یک تیم فوتبال بازی کرد. تیمی با اشتیاق، مبارز و با انگیزه، تیمی که دیگر به سختی‌های سفر، قضاوت داوران، قدرت تیم حریف، بازی با یک یار کمتر و همراه نبودن تماشاگران پر تعدادش در این بازی، نه فکر کرد نه به بهانه بعد از شکست اندیشید! تراکتور به همین دلیل نباخت و موفق شد دو بار پیاپی در حالی که یک یار کمتر داشت دروازه نفتچی را باز کند. این تفکر جاه طلبانه تنها مربوط به بازیکنان این تیم نبود، بلکه این بار جواد نکونام هم یادش افتاد که در مسابقات لیگ نخبگان آسیا به عنوان سرمربی این تیم چه وظیفه‌ای دارد؟ نکونام فهمید که: "تیمش نباید مفت باز باشد، نباید خود را از پیش باخته بداند، نباید با خود کم بینی حریفان را بهتر از تیم خود ببیند، بداند و در مصاحبه هایش بنامد!. نکونام این بار نیمکت خود را بهتر دید، قدر داشته‌های خود را بهتر دانست و فهمید قرار نیست از جایی به جز تیمش کمکی برسد و فرجی در کار افتد، حتی اگر "فرجی" با اشتباهی بچه گانه اخراج شود، این گره می‌تواند و باید با داشته‌های موجود و بازی با جان و دل باز شود. نمی‌خواهیم بنویسیم تساوی "دو بر دو" تراکتور سه امتیاز داشت یا جای مساوی را با برد عوض کنیم، آری تراکتور از این بازی یک امتیاز بیشتر نگرفت، اما آنچه گرفت به مراتب بهتر و با ارزش‌تر از آن چیزی بود که در سه بازی گذشته این تیم در لیگ نخبگان به دست آمده بود. چرا که تنها امتیاز تراکتور از این سه بازی به تساوی بدون گل در بازی هفته دوم با الشمال خلاصه می‌شد. ضمن این که تراکتور با یازده بازیکن در این سه بازی دو گل زده بود، اما در بازی با نفتچی "ده نفره "دو گل را به ثمر رساند و از آن جالب‌تر این که این دو گل را از دقیقه هشتاد و دو به بعد به ثمر رساندند! یعنی در زمانی که تیم ده نفره به شکل طبیعی باید خسته‌تر از تیم یازده نفره باشد، دو تعویض تاکتیکی نکونام در زمان یک سوم پایانی نیمه اول هر چند در تغییر شرایط بازی در نیمه دوم لازم بود، اما کافی نبود. باید میل به گلزنی در وجود بازیکنان تقویت می‌شد که این مهم در سی دقیقه پایانی بازی به دست آمد. هر چه از دقایق بازی بیشتر می‌گذشت با از دست رفتن چند موقعیت خوب گلزنی نفتچی، شاگردان نکونام جسورتر شدند. تراکتور نه تنها دو بار بازی باخته را در این دیدار مساوی کرد، بلکه می‌توانست گل سوم خود را هم بزند و برنده از این دیدار خارج شود. دیداری که شکل و روند بازی به سود تراکتور به نظر نمی‌رسید. در این هفته شاید نتیجه مساوی چندان به کار تراکتور نیامد، اما مهم‌تر از کسب یک امتیاز و دو گل زده در یک بازی بازگشت روحیه مبارزه جویی و اعتماد به نفس به شاگردان نکونام بود. تیمی که امیدواریم پس از این، مسابقات لیگ نخبگان آسیا را جدی‌تر بگیرد.
فوتبال ازبکستان در مسیر "پیشرفت"
پس از آن که تیم ملی فوتبال ما چند بار در مقابل تیم ملی فوتبال ازبکستان متوقف و ناکام شد و سرانجام شکست سنگین و بی سابقه‌ای را از ازبک‌ها پذیرفت، این بار نفتچی نماینده باشگاهی این کشور را مقابل تراکتور نماینده فوتبال باشگاهی کشورمان در لیگ نخبگان فوتبال آسیا از نظر فنی برتر از تیم خودی دیدیم! هر چند دیدار دو تیم تراکتور و نفتچی در نهایت برنده‌ای نداشت و ازبک‌ها نتوانستند از برتری فنی و عددی خود در این دیدار بهره ببرند، اما تقسیم امتیاز بین دو تیم به این معنی نبود که ما شاهد یک بازی متوازن بودیم. ازبک‌ها در این دیدار بدون تعصب بسیار روانتر، فنی تر، حساب شده‌تر و زیباتر از تیم ما بازی کردند و علی رغم تلاش ستودنی تیم ده نفره تراکتور و تعویض‌های موثر نکونام برای درآوردن یک امتیاز مهم از این بازی دشوار، نمی‌توان بر روی این واقعیت سرپوش گذاشت که فوتبال ازبکستان در طی این سال‌ها تقریبا در عرصه‌های مختلف بر فوتبال ما پیشی گرفته است و این" برتری" در مقایسه نتایج و عملکرد تیم‌های رده‌های سنی پایه تا تیم ملی و در نهایت بازی دو تیم باشگاهی نفتچی و تراکتور محسوس به نظر می‌رسد. ما در حال حاضر نمی‌توانیم در رویارویی با تیم‌های فوتبال این کشور خود را از پیش برنده بدانیم و این حتما نتیجه توجه بیشتر، سرمایه گذاری و برنامه ریزی بهتر ازبک‌ها در این رشته در مقایسه با ما می‌تواند باشد. اگر علی رغم این برتری نماینده فوتبال ازبکستان مقابل نماینده فوتبال ما برنده از زمین بازی بیرون نیامد، آن را باید در دو عامل جست‌و‌جو کرد: ۱- غافلگیری و ساده انگاری بازیکنان این تیم که تصور می‌کردند بعد از به ثمر رسیدن گل اول و ده نفره شدن تراکتور بازی با پیروزی آنها تمام خواهد شد. ۲- بازی جسورانه و پر از انگیزه بازیکنان تراکتور که بر خلاف سه بازی گذشته به خود آمده بودند. البته بحث اصلی ما در اینجا فراتر از نگاه به نتیجه نهایی این بازی است. ما می‌خواهیم راجع به تغییر سبک بازی ازبک‌ها در مقایسه با آنچه پیش از این از فوتبال آنها سراغ داشتیم بنویسیم. ازبک‌ها هرچند در گذشته هم بازیکنان خلاق و تکنیکی در فوتبال خود داشته‌اند و نتایج قابل قبولی در عمر نه چندان دراز تاریخ فوتبال خود گرفته‌اند، اما سبک فوتبال آنها یک" فوتبال فیزیکی و مبتنی بر قدرت بدنی و نتیجه گرا "بوده است. اما این فوتبالی که ما از نفتچی در این بازی دیدیم یک "نمایش متفاوت نسبت به آن چه در ذهن خود داشتیم بود. " نفتچی در این بازی فوتبالی "هجومی" مبتنی بر "مالکیت"، توام با "حفظ فشار" در منطقه یک سوم دفاعی ما با ارسال پاس‌های تک ضرب در عمق و همچنین "بازی ترکیبی" در جناحین زمین ارائه داد. شیوه‌ای که به راحتی موجب شکستن قدرت پرس بازیکنان تراکتور و بی ثمر شدن فشردگی این تیم در خط دفاعی شده بود. گذشته از این‌ها باید به افزایش میل شوت زنی بازیکنان نفتچی از پشت محوطه جریمه نیز اشاره کرد تا در مجموع ما تیمی را مقابل خود ببینیم که نشانی از آن فوتبال آشنای گذشته نداشت. ازبک‌ها هر بار اراده می‌کردند علی رغم تجمع زیاد بازیکنان تراکتور در منطقه یک سوم دفاعی خود این خط فشرده دفاعی را می‌شکافتند و بر خلاف فوتبال ما علاقه‌ای به ارسال پاس‌های رو به عقب برای باز کردن خطوط فشرده دفاعی حریف نداشتند. درست است که بازیکنان خارجی نفتچی کمک شایان توجهی به بهبود سبک بازی ازبک‌ها داشتند، اما بی انصافی و غیر واقعی خواهد بود چنانچه ما بازی خوب نماینده ازبک‌ها را در نتیجه بازی چند بازیکن خوب خارجی آنها خلاصه کنیم. با این توجه که کیفیت بازیکنان خارجی تراکتور همچون تیبور هلیلوویچ و تومیسلاو اشترکالی به هیچ وجه کمتر از بازیکنان خارجی نفتچی نبود. آنچه به نظر باید مورد توجه ما قرار بگیرد: میل به تغییر و سبک بازی است " که ظاهرا ازبک‌ها در فوتبال خود به دنبال آن هستند.
"درخشش" ستاره‌ای که در جام جهانی گم شده بود!
جدا از همه نکاتی که در بازی تراکتور و نفتچی مورد اشاره قرار گرفت، باید به بازی فوق العاده بازیکنی به نام امیر حسین حسین زاده نیز اشاره کرد. بازیکنی که ما بار‌ها در همین صفحه به تمجید از او پرداخته و وی را یکی از آماده‌ترین و بهترین بازیکنان داخلی در فوتبال ایران نامیدیم. بازیکنی که در سخت‌ترین شرایط موتور محرکه اصلی تراکتور ده نفره در این بازی بود. کافی است به صحنه گل اول تراکتور نگاه کنیم و ببینیم این بازیکن با چه سرعتی پا به توپ از نیمه زمین خودی تا پشت محوطه جریمه نفتچی پیش تاخت؟ و چگونه از مقابل بازیکنان پر تعداد نفتچی عبور کرد تا با ارسال یک پاس گل فوق العاده، لقمه آماده‌ای را برای "اشترکالی" بفرستد؟ در صحنه گل دوم تراکتور نیز او با چشمانی باز و از فاصله‌ای بعید، فضای خالی جناح چپ نفتچی که یک بازیکن مصدوم روی زمین افتاده، و یک بازیکن دیگر این تیم هم مشغول مداوای او بود را دید و با پاسی فراتر از سطح فوتبال ما توپ را برای مسعود زائر کاظمینی فرستاد تا گل دوم این تیم هم ثمر برسد! با این مقدمه یک بار دیگر به سراغ بازی‌های جام جهانی ۲۰۲۶ می‌رویم و از خود می‌پرسیم چرا در غیاب سردار آزمون با نیمکت نشینی حسین زاده تیم ملی را از حضور یک بازیکن موثر محروم کردیم؟ چرا وقتی تیم ملی بلژیک ده نفره شد و برای حفظ نتیجه مساوی عقب نشست، زودتر حسین زاده را برای بالا بردن شانس پیروزی و بستن بار صعود به مرحله حذفی به میدان نفرستادیم؟ چرا در بازی با تیم ملی مصر و در بیست دقیقه پایانی که این تیم برای حفظ دروازه خود در یک سوم دفاعی اش جمع شده بود یک بازیکن سرعتی، تکنیکی، با هوش، دونده و جنگنده‌ای همچون امیر حسین حسین زاده را نادیده گرفتیم. حسین زاده می‌توانست در جام جهانی روی نیمکت گم نشود نه برای تغییر نسل تیم ملی بلکه برای کمک به صعود این تیم.
*مازیار مهرانی