احیای رائول در بوندس‌لیگا
کیهان ورزشی-
یک سال بعد از ترک شالکه به مقصد السد در تابستان ۲۰۱۲، رائول با باشگاه قطری به ورزشگاه ولتینس آرنا برگشت. اگر چه این مسابقه فقط یک دیدار دوستانه بود، اما ورزشگاه کاملا پر شده بود و حتی هزاران هوادار شالکه بیرون از ورزشگاه جمع شده بودند تا بازی را از روی صفحه نمایش‌های بزرگی که تعبیه شده بود، تماشا کنند. چیزی که این اتفاق را فوق‌العاده‌تر می‌کرد این بود که رائول تنها دو فصل در "گلزن‌کرشن" بازی کرد و بعد به السد رفت.
به دست آوردن جایگاه اسطوره‌ای در یک باشگاه اتفاقی نادر محسوب می‌شود و انجام این کار در چنین بازه کوتاهی واقعا خارق‌العاده است. این در حالی است که وقتی رائول به شالکه پیوست خیلی‌ها او را بازیکنی تمام شده می‌دانستند و تبدیل شدن وی به اسطوره تیم آلمانی واقعا اتفاقی عجیب بود.
نیاز به فرار
درست است که رائول یکی از اسطوره‌های باشگاه رئال‌مادرید است، اما درست وقتی که ۳۳ ساله شد، توسط خوزه مورینیو بازیکن مازاد تشخیص داده شد. فصل ۲۰۱۰-۲۰۰۹ برای این بازیکن خوب پیش نرفته بود. رائول نتوانست از مصدومیت دور بماند و فرم خوبی داشته باشد و به همین خاطر تا قبل از این که مصدومیت مچ پا فصل را برای او به شکل دردناکی زودتر از موعد به پایان برساند، تا نقش یک بازیکن تعویضی در ترکیب تیم تقلیل پیدا کرده بود.
مادریدی‌ها کریستیانو رونالدو، کریم بنزما و گونزالو هیگواین را داشتند و رائول برای قرار گرفتن در ترکیب بعد از این سه نفر، انتخاب چهارم بود و حضور مورینیو هم کمکی به بهتر شدن این شرایط نمی‌کرد.
رائول تنها یک بار قبل از انتخاب این مربی پرتغالی به عنوان سرمربی جدید باشگاه با او صحبت کرده بود، اما همین گفت‌و‌گو کافی بود تا مهاجم کهنه‌کار اسپانیایی متوجه شود که دورانش در "سانتیاگو برنابئو "به پایان رسیده است. مورینیو به برترین گلزن تمام ادوار رئال‌مادرید گفته بود که در حضور این مربی فرصت بازی رائول کمتر از دوران مانوئل پیگرینی خواهد شد. رائول در این باره می‌گوید: «از آن لحظه به بعد، تصمیمم را گرفتم که به دنبال چالشی جدید بگردم.»
رائول شروع به تصمیم‌گیری در مورد آینده‌اش کرد ولی فکر ترک مادرید چیزی بود که هضم کردنش دشوار به نظر می‌رسید. مهاجم اسپانیایی از ۱۷ سالگی در نوک پیکان خط حمله رئال‌مادرید به میدان رفته بود و در طول این دوران، تقریبا تمام رکورد‌های ممکن را شکسته و کاپیتان باشگاه شده بود. رئال‌مادرید بخشی از وجودش بود و او هم بخشی از رئال‌مادرید شده بود. فلورنتینو پرز، مدیرعامل باشگاه در این باره گفته است: «بازیکنان زیادی هستند که اسطوره رئال‌مادرید محسوب می‌شوند، اما تعداد کمی وجود دارند که معرف باشگاه باشند و رائول یکی از آنهاست.»
با این حال، رائول خسته شده بود. نماد رئال‌مادرید بودن، هم از لحاظ حرفهای و هم شخصی روی او تاثیر گذاشته بود. او دیگر از فوتبال لذت نمی‌برد. البته دیگر یکی از بازیکنان فیکس تیم هم نبود، اما وزن بازوبند کاپیتانی باشگاه و تمام مسئولیت‌هایی که برایش به وجود می‌آورد، به شدت وی را خسته کرده بود. او در این باره گفت: «در نهایت، چنین مسئولیتی تمام انرژی شما را می‌بلعد. نیاز داشتم که فقط روی تمرین و بازی کردن تمرکزکنم. به جایی رسیدم که نیاز به فرار داشتم.» ولی فرار به کجا؟
ستایشگران فراوان
پیشنهاد‌های جذاب فراوانی برای این مهاجم وجود داشت، از جمله یک باشگاه روسی که نام آن مشخص نشد، اما گفته می‌شد به رائول گفته است خودش دستمزدی که مد نظرش است را اعلام کند. با این حال، مهاجم اسپانیایی می‌خواست به بازی در بالاترین سطح ادامه دهد و در نهایت تصمیم گرفت گزینه‌هایش را به تیم‌های لیگ برتری و بوندس‌لیگا محدود کند. رائول دیده بود که هم‌تیمی سابقش یعنی فرناندو مورینتس برای لیورپول بازی کرده و از جو فوق‌العاده آنفیلد لذت برده بود ولی منچستریونایتد بود که به شدت به جذب رائول علاقه نشان می‌داد. سر الکس فرگوسن در این باره گفت: «قطعا ترجیح می‌دهیم بازیکنان جوان را جذب کنیم، اما وقتی فرصتی پیدا می‌کنید که بازیکن باتجربه‌ای مثل رائول را بخرید، باید این فرصت را بررسی کنید. می‌توان برای برخی از بازیکنان به خصوص استثنا قائل شد، چون تجربه فاکتور خیلی ارزشمندی است. وقتی مایکل اوون را خریدیم هم همین طرز فکر را داشتیم. او یک حرفهای فوق‌العاده بود و آوردن رائول هم می‌تواند مثل زمانی باشد که توانستیم هنریک لارسون را برای بازه‌ای کوتاه جذب کنیم. مشخص بود که دوران او در رئال‌مادرید به روز‌های آخرش نزدیک شده ولی او قطعا آنقدر پیر نشده که نتواند تاثیرگذار ظاهر شود. با مدیر برنامه‌هایش در مورد احتمال انتقال حرف زدیم، اما خاویر هرناندز، وین رونی، دیمیتار برباتوف و مایکل اوون را داشتیم و به این نتیجه رسیدیم که از این فرصت صرف نظر کنیم. اگر در آن زمان مایکل در باشگاه نبود، قطعا رائول را جذب می‌کردم.»
حرفهای دوست‌داشتنی
تاتنهام و نیوکاسل هم فرصت بازی در فوتبال انگلیس را در اختیار رائول قرار دادند ولی توجه این مهاجم به آلمان جلب شد و این تنها به خاطر هواداران فوتبال در این کشور نبود. رائول شیفته سازمان‌یافتگی آن زمان فوتبال در بوندس‌لیگا شد. در نهایت، مهم‌ترین عامل تصمیم‌گیری این بود که شالکه بیش از هر باشگاه دیگری به رائول علاقه نشان داد و این تنها چیزی بود که در آن زمان برای این مهاجم اهمیت داشت. بعد از نیمکت‌نشین شدن در مادرید، رائول می‌خواست عضو مرکزی یک پروژه فوتبالی جدید باشد و شالکه با خوشحالی حاضر بود که این کار را انجام دهد. فلیکس ماگات، سرمربی وقت باشگاه در مورد جذب رائول گفت: «این اتفاق خبر فوق‌العاده‌ای برای شالکه است. خوشحالم که توانستیم چنین فوتبالیست فوق‌العاده‌ای که یک مهاجم در کلاس جهانی است را قانع کنیم به بوندس‌لیگا و شالکه بیاید. توانایی‌های رائول به ما کمک می‌کند رو به جلو حرکت کنیم. خرید او قدمی بزرگ در مسیر تلاش‌های باشگاه برای تقویت و بازسازی تیم است و مشتاقانه منتظرم با این حرفهای دوست‌داشتنی کار کنم.»
رائول نشان داد که بسیار بیشتر از یک حرفهای دوست‌داشتنی است و این خیلی بیشتر از چیزی بود که هواداران شالکه تصورش را کرده بودند. این مهاجم یک ستاره جهانی بود و یکی از مشهورترین چهره‌های دنیای فوتبال محسوب می‌شد ولی با این وجود بسیار متواضع بود.
رائول نه تنها متواضع، بلکه سختکوش بود و علاوه بر آن هنوز می‌توانست گلزنی کند. اندکی از سرعتی که در دوران جوانی به آن مشهور بود را از دست داده بود، اما مغزش مثل همیشه سریع بود و به همین خاطر با جابجایی‌های هوشمندانه برای خودش و هم‌تیمی‌هایش فضاسازی می‌کرد. ادو، هم‌تیمی رائول در شالکه درباره او می‌گوید: «رائول بازیکنی است که همیشه می‌تواند تفاوت را رقم بزند.» و این دقیقا کاری بود که مهاجم اسپانیایی برای شالکه بار‌ها و بار‌ها انجام داد.
بازیکن فوق‌العاده
اولین فصل رائول در شالکه شروع آرامی داشت ولی او تا کریسمس موفق شده بود دو بار در بوندس‌لیگا هت‌تریک کند. البته بازیکنان اطراف او هم نمایش‌های فوق‌العاده‌ای نداشتند. ماگات در ۱۶ مارس اخراج شد، چون اگر چه شالکه عملکرد خوبی در اروپا داشت، اما در رقابت‌های داخلی به مشکل خورده بود.
جانشین ماگات یعنی رالف رانگنیک هم نتوانست تغییر چندانی ایجاد کند و در نهایت شالکه در لیگ در رتبه چهاردهم قرار گرفت. بخشی از این اتفاق به این خاطر بود که تیم در بخش پایانی فصل تمام تمرکز خودش را روی مسابقات حذفی و سایر تورنمنت‌ها گذاشته بود و برای این کار هم دلیل خوبی داشت.
شالکه در گروه خود در لیگ قهرمانان در حالی که تیم‌های لیون و بنفیکا هم حضور داشتند، صدرنشین شد و والنسیا را در یک هشتم شکست داد. در این میان رائول گل تساوی بسیار مهمی را در دیدار رفت در "مستایا" به ثمر رساند. با این حال اتفاقی که در مرحله یک چهارم افتاد، واقعا فوق‌العاده بود.
اینتر اگر چه زیر نظر رافائل بنیتز، جانشین ژوزه مورینیو، شروعی فاجعه‌بار در فصل را تجربه کرده بود و همین باعث شد تا مربی اسپانیایی تا قبل از کریسمس برکنار شود ولی مدافع عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان، یک بار دیگر زیر نظر لئوناردو به روز‌های خوبش برگشته و هنگام قرار گرفتن مقابل شالکه مدعی جدی رفتن به دور بعدی مسابقات بود.
با این حال شاگردان رانگنیک در "سن‌سیرو" فوق‌العاده ظاهر شدند و با وجود این که دو گل دریافت کردند توانستند به لطف گلزنی رائول با نتیجه ۵ بر ۲ به پیروزی برسند. ستاره اسپانیایی، در دیدار برگشت هم گلزنی کرد تا شالکه با نتیجه دو بر یک پیروز شود و در مجموع با نتیجه ۷ بر ۳ به نیمه‌نهایی راه پیدا کند. ادو در این باره می‌گوید: «رائول هم در تمرینات گل می‌زند و هم در مسابقات. او یک بازیکن فوق‌العاده است.»
" آبی و سفید " تا ابد
صعود تاریخی شالکه به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان در نهایت توسط منچستریونایتد و فرگوسن به پایان رسید، اما به لطف گلزنی رائول مقابل بایرن‌مونیخ، شالکه توانست به فینال جام‌حذفی برسد و منتظر آخرین بازی فصلش باشد. مهاجم کهنه‌کار، بعد‌ها پیروزی ۵ بر صفر مقابل دویسبورگ در برلین را یکی از بهترین روز‌های حضورش در دوره دو ساله بازی برای شالکه توصیف کرد ولی این فقط از جنبه ورزشی ماجرا بود. برای رائول، نحوه ارتباط دوستانه‌ای که او با باشگاه و هوادارانش برقرار کرده بود، بهتر از هر قهرمانی به حساب می‌آمد. او در این باره گفت: «وقتی در تابستان ۲۰۱۰ به اینجا آمدم، خانه و باشگاه مورد علاقه‌ام را رها کرده بودم و نمی‌دانستم چه انتظاری داشته باشم. به همین خاطر بابت همه‌چیز سپاسگزارم. شالکه را مانند بچه خودم دوست دارم. این باشگاه به خوبی اداره می‌شود و مانند یک خانواده است، خانواده‌ای که به عضویت در آن به شدت افتخار می‌کنم.»
حرفهای رائول واقعی بود. بازی آخر این مهاجم در ورزشگاه ولتینس آرنا با اشک ریختن او همراه شد، چرا که "احساسات درونی عمیقی به این باشگاه داشت که حتی نمی‌توانست با کلمات آن را بیان کند. "
شالکه عملا لبخند را به لبان رائول برگرداند و کاری کرد که او دوباره یک پسربچه خوشحال شود و تنها فقط به خاطر علاقه‌اش به فوتبال به میدان برود. او در این باره گفت: «این دو سال واقعا فوق‌العاده بود. هیچوقت فراموشش نخواهم کرد و شاید هواداران هم خیلی زود مرا از خاطر نبرند.»
چنین ریسکی هیچوقت وجود نداشت. هر چه که باشد، بازیکنان اندکی بعد از پیروزی سر از سکو‌ها در می‌آورند، کاری که رائول بعد از حذف اینتر انجام داد. وقتی شالکه در سال ۲۰۲۱ به دسته پایین‌تر سقوط کرد، رائول حمایتش از باشگاه را نشان داد و گفت که تا ابد طرفدار پیراهن آبی و سفید باشگاه است.
تعجبی هم ندارد. شاید رائول در رئال‌مادرید یک اسطوره باشد، اما او یک بار دیگر در "گلزن‌کرشن" احیا شد.
*آرمین زمانی